Zwolennicy ruchu wyzwoleńczego długo czekali na odpowiedni moment do ponownego wystąpienia przeciw rosyjskiej okupacji. Dogodną okazją do odrodzenia myśli powstańczej była rewolucja w Rosji z lutego 1917 roku. Już w marcu odbył się I Kongres Północnego Kaukazu, na którym ogłoszono powstanie Związków Zjednoczonych Górali Północnego Kaukazu i Dagestanu. Przywódcą związku obwołano Tape Czermojewa, jednocześnie uznając autonomiczny byt Kaukazu Północnego w składzie Rosji. Ale rządy Czermojewa trwały niezwykle krótko, gdyż wkrótce po władzę w Groznym sięgnęli bolszewicy obwieściwszy powołanie Górskiej Autonomicznej Republiki Radzieckiej.

Po klęsce wieloletniej kampanii wyzwoleńczej prowadzonej przez charyzmatycznego lidera, Czeczeni definitywnie znaleźli się pod zwierzchnictwem rosyjskim. Ich wolność była ustawicznie ograniczana, traktowano ich jako „gorszy naród". Mimo pozostawienia społeczeństwom kaukaskim części swobód, jak np. pozwolenia na noszenie broni czy kultywowania religii mahometańskiej, władze stale łamały ich niezbywalne prawa; istotnym tego przejawem była fala wysiedleń tamtejszej ludności na tereny Turcji.

„Szamil jako pierwszy zdołał zjednoczyć ludy Dagestanu i Iczkerii, gromadząc w szeregach swej armii jednorazowo nawet kilkadziesiąt tysięcy ludzi” . Na mocy zebrania do jakiego doszło w Urus-Martanie, w 1840 roku, przedstawiciele rodów, powierzyli w jego panowanie całkowitą władzę polityczno-religijno-wojskową. Próbował on, z wymiernym skutkiem, zaszczepić zasady na wzór tych wprowadzonych uprzednio w bliskim mu Dagestanie. Nie stronił przy tym od stosowania surowych kar dla nieposłusznych wobec kreowanego przezeń sposobowi postępowania, karcąc ludność niepokornych aułów.

           Człowiek, czego dowodzą liczne badania archeologiczne, zamieszkiwał tereny Kaukazu już w XII w. p.n.e.  Ludy tych terenów osiadały najczęściej na trudno dostępnych obszarach w pobliżu wielkich rzek. Za bezpośrednich przodków Czeczenów uważany był lud Nochczi; zgodnie z legendą są oni potomkami biblijnego Noego. Liczne plemiona mieszkające na tym obszarze odznaczały się dużym zróżnicowaniem kulturowym, czego efektem jest trwająca po dziś dzień mnogość etniczna Kaukazu. Także zróżnicowanie języków i dialektów tam występujących jest trudne do jednoznacznego oszacowania, choć przyjmuje się ogólną klasyfikacje języków kaukaskich bądź indoeuropejskich.