Zgodnie z postanowieniami Konwencji Genewskiej z 12 sierpnia 1949 roku wzięcie do niewoli jest formą wyłączenia z walki zbrojnej jej uczestników. Jeniec jest we władzy państwa nieprzyjacielskiego (zatrzymującego), a nie osób lub oddziałów, które go pojmały. Tym samym, jeńcy mają prawo do uszanowania ich czci, godności osobistej i wyznania, do warunków bytowania i wyżywienia zapewniających im zachowanie zdrowia i dobrej kondycji psychicznej, do wymiany korespondencji z najbliższymi, praktyk religijnych, nie mogą być karani za czyny nie zabronione. Co więcej, w razie wzięcia do niewoli jeniec zobowiązany jest jedynie podać swoje imię i nazwisko, datę urodzenia, stopień wojskowy oraz numer posiadanej legitymacji.

   Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu nakazał Rosji wypłacenie trzem Czeczenkom prawie 200 tys. euro rekompensaty. W czwartek sąd zajął się jednocześnie trzema sprawami wytoczonymi Rosji przez obywatelki Czeczenii Jelenę Gonczaruk, Chejedi Machauri, i Petimat Gojgową. Postanowieniem Sądu, w ich przypadkach naruszonych zostało kilka artykułów z Europejskiej Konwencji ds.Ochrony Praw Człowieka, m.in. o prawie do życia, do skutecznej ochrony prawnej i do sprawiedliwego procesu sądowego, donosi "Echo Moskwy".

    Plotki, manipulacje, domysły... Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o śmierci rosyjskiej dziennikarki? Jej kolega z "Nowej Gazety" Sergiej Sokołow opowiedział o śledztwie w tej sprawie.ego dnia Anna nie miała najmniejszej szansy przeżyć. Od kilku tygodni zabójcy śledzili ją w dzień i w nocy. FSB podsłuchiwało jej rozmowy telefoniczne. Wiedzieli o niej wszystko: jakie ma zwyczaje, którędy porusza się po mieście, co i kiedy robi. W sobotę 7 października 2006 roku, około godziny 16 Anna zaparkowała samochód na ul. Leśnej 8 w Moskwie, gdzie mieszkała. Wracała ze sklepu, więc bagażnik by pełen. Wniosła część rzeczy do mieszkania, a potem zeszła, aby zabrać to, co pozostało. Na pierwszym piętrze otworzyła drzwi windy; jej zabójca już tam stał, uzbrojony w pistolet z tłumikiem. Profesjonalista wystrzelił kilkakrotnie: trzy razy w brzuch i dwa razy w głowę. Potem wyszedł z budynku, wsiadł do samochodu zaparkowanego obok samochodu Politkowskiej i odjechał. Była godzina 16:10. Znakomita rosyjska dziennikarka była martwa. Zdecydowana przeciwniczka reżymu Władimira Putina, nieugięcie walcząca o prawa człowieka, która uratowała tylu ludzi w Czeczenii, skończyłaby 48 lat.

Charakter działań wojsk federalnych wobec ludności cywilnej i obiektów niewojskowych był zróżnicowany w zależności od miejsca i czasu tych działań oraz motywów ich podejmowania: względów taktycznych, rozkazów wyższego dowództwa, negocjacji z przedstawicielami strony czeczeńskiej, demoralizacji żołnierzy i oficerów.
Największa liczba ofiar wśród ludności cywilnej była wynikiem nieselektywnych ataków lotniczych i rakietowo-artyleryjskich oraz stosowania nieadekwatnych sił i środków walki bez należytej, wymaganej normami prawa międzynarodowego i humanitarnego troski o bezpieczeństwo tej ludności. Mieszkańcy Czeczenii ponosili straty spowodowane bombardowaniami i ostrzałem artyleryjskim przez cały okres obu konfliktów. Poczynając od 19 grudnia 1994 r. miały miejsce codzienne naloty na Grozny, a większość bomb i rakiet trafiało w kwartały, gdzie nie było żadnych obiektów wojskowych. Wedle zebranych przez nie informacji w okresie od grudnia 1994 r. do marca 1995 r. w stolicy Czeczenii zginęło prawdopodobnie 25-29 tys. ludzi. Tego samego typu bombardowaniom podlegały i inne miejscowości m.in. Szali, Bamut, Staryje Atagi, a nawet zamieszkane przez Czeczenów osady poza terytorium Czeczenii, jak położone w Inguszetii Arszty. Zdarzało się, iż trudno było ustalić, co naprawdę stanowiło cel ataków rosyjskich - nie bombardowało obiektów wojskowych i administracyjnych oraz oddziałów czeczeńskich pozostających w mieście. Tego rodzaju działania miały na celu sterroryzowanie lub fizyczną likwidację czeczeńskiej ludności cywilnej.