Wprowadzony do uzbrojenia Armii Czerwonej w 1963 roku (ciągle jest poprawiany i ulepszany, istnieje kilkanaście jego wersji na całym świecie). Jest bronią samopowtarzalną. Prawdopodobnie jeden z najlepszych karabinów snajperskich na świecie. Dostosowany do wersji snajperskiej naboju 7,62 x 54R mm, z 10- lub 20-nabojowym magazynkiem ten samopowtarzalny karabin stal się legendą już w czasie wojny w Wietnamie, jak i wszystkich kolejnych konfliktach, w tym obecnie w Iraku i w obu wojnach czeczeńskich.

Dragunow stworzył karabin działający na zasadzie odprowadzenia gazów z przewodu lufy, z zamkiem ryglowanym przez obrót. Zewnętrzne podobieństwo inspiruje porównania z karabinem Kałasznikowa. Ale mechanizm gazowy SWD jest zupełnie inaczej rozwiązany. Gazy w broni Draganowa odprowadzane są przez otwór do położonej nad lufą komory gazowej. Na komorę tę założona jest krótka rura gazowa z dwupołożeniowym regulatorem, pozwalającym dobrać ilość pobieranych gazów do panujących warunków. W rurze osadzony jest wykonany ze stali nierdzewnej tłok o krótkim (kilka centymetrów) skoku. Ruch tłoka przenoszony jest przez sięgający komory zamkowej cienki (4 mm) i lekki popychacz, na którym nawinięta jest sprężyna powrotna tłoka. Popychacz przekazuje uderzenie tłoka na przednią ściankę suwadła, które z kolei odryglowuje zamek, obracając go w prawo, by trzy rygle wyszły z opór w komorze. po czym jest odrzucane do tyłu.