Słowo „nohczałła” jest praktycznie nieprzetłumaczalne. „Nohczo” – oznacza „Czeczen”. „Nohczałła” to wszystkie cechy czeczeńskiego charakteru w jednym słowie. Pojęcie to zawiera całe spektrum moralnych i etycznych norm życia Czeczena. „Nohczałła” jest pewnego rodzaju kodeksem honorowym. Zalety rycerza, dżentelmena, dyplomaty, obrońcy i hojnego, niezawodnego towarzysza dziecko, w tradycyjnej czeczeńskiej rodzinie, wchłania „z mlekiem matki”. Źródła czeczeńskiego kodeksu honorowego sięgają starożytnej historii narodu.

W dawnych czasach, w surowych warunkach gór, gość, którego nie zaproszono do domu mógł zamarznąć, stracić siły z powodu głodu i zmęczenia, paść ofiarą rozbójników lub dzikich zwierząt. Prawo przodków – zaprosić gościa do domu, ogrzać, nakarmić i zaproponować nocleg – jest surowo przestrzegane. Gościnność – to „nohczałła”. Drogi i ścieżki w czeczeńskich górach są wąskie, często wiją się wśród urwisk i skał. Pokłóciwszy się idąc górską drogą można łatwo runąć w przepaść. Bycie uprzejmym i ustępliwym – to „nohczałła”. Ciężkie warunki górskiego życia sprawiły, że niezbędna jest wzajemna pomoc, która jest częścią „nohczałły”. Pojęcie „nohczałły” jest niezgodne z „tabelą rang”, dlatego w Czeczenii nigdy nie było książąt i poddanych.

„Nohczałła” to umiejętność tworzenia stosunków z ludźmi. W żadnym wypadku nie można obnosić się ze swoją wyższością, przewagą, nawet będąc w uprzywilejowanej pozycji. Wręcz przeciwnie, będąc w uprzywilejowanej pozycji trzeba być szczególnie usłużnym, przyjaznym i życzliwym, aby nie urazić niczyjej miłości własnej. Zatem jadący wierchem na koniu powinien pierwszy przywitać się z pieszym. Jeśli zaś pieszy jest starszy od jeźdźca, to jeździec obowiązkowo powinien zejść z konia.

„Nohczałła” to przyjaźń na całe życia, w dni smutku i w dni radości. Przyjaźń dla górala jest pojęciem świętym. Brak zainteresowania lub nieuprzejmość w stosunku do brata jest wybaczalna, natomiast w stosunku do przyjaciela nigdy!

„Nohczałła” to okazywanie szczególnego szacunku kobietom. Podkreślając szacunek do swoich krewnych lub krewnych żony, mężczyzna przy wjeździe do wioski, w której oni żyją, schodzi z konia. Znana jest przypowieść o góralu, który pewnego razu poprosił o nocleg w domu na obrzeżach wioski. Mężczyzna ten nie wiedział, że gospodyni była w domu sama. Ona nie mogła odmówić gościowi, nakarmiła go i dała mu nocleg. Rankiem gość zrozumiał, że w domu nie ma gospodarza, a kobieta przez całą noc siedziała w przedpokoju przy zapalonym świetle. Gość myjąc się w pospiechu przypadkiem małym palcem  musnął rękę gospodyni. Gdy wyszedł z domu kindżałem odrąbał sobie ten palec. Tak strzec czci kobiety może tylko mężczyzna wychowany w duchu „nohczałły”.

„Nohczałła” to nie poddanie się jakiemukolwiek przymusowi. Czeczena od maleńkości wychowywano jako obrońcę, wojownika. Najstarsze czeczeńskie powitanie, które przetrwało do dziś, brzmi: „Przychodź wolnym!”. Wewnętrzne odczuwanie wolności, gotowość bronić jej – to „nohczałła”.

„Nohczałła” zobowiązuje Czeczena aby okazywał on szacunek każdemu człowiekowi. Szacunek ten powinien być tym większy im mniej człowiek, z którym obcuje Czeczen, jest z nim spokrewniony, wyznaje inną wiarę lub ma inne pochodzenie. W narodzie mówią: krzywda, którą przyniosłeś muzułmanowi może zostać wybaczona, gdyż możliwe jest spotkanie w dniu sądu ostatecznego. Nie zostanie natomiast wybaczona krzywda wyrządzona człowiekowi innej wiary, ponieważ spotkania w dniu sądu ostatecznego nigdy nie będzie – grzech ten będzie trwał wieczność.

„Nohczałła” nie jest zbiorem zaleceń, lecz tym co powinien naśladować Czeczen dobrowolnie i świadomie. Pojęcie to zawiera wzory tego jakim powinien być prawdziwy Czeczen.

Źródło: http://www.chechnyafree.ru/

Tłumaczenie: Monika
Kontakt: Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć