Murad Batal Al – Shishani
http://czeczenia.com.pl/index.php?option=com_docman&task=doc_download&gid=19&Itemid=64
Autor Tłumaczenia: Tomasz Łętowski
Warszawa 2008
Drogi Czytelniku !!!
1. W trakcie wykonywania tłumaczenia tekstu korzystałem z darmowej wersji programu „English Translator 3” firmy „Techland” dołączonej do „Gazety Prawnej”.
2. Tłumaczenie powstało wyłącznie w celach naukowych, a nie komercyjnych.
3. Jako autor tłumaczenia zezwalam na nieodpłatne wykorzystywanie fragmentów lub całości tekstu przez osoby trzecie, w tym instytucje naukowe i państwowe oraz media , wyłącznie w celu badań naukowych, w celach edukacyjnych oraz informacyjnych, zarówno w formie elektronicznej, jak i analogowej. Proszę jednak, przy tych czynnościach o zaznaczenie pochodzenia tego tekstu, tj. wymienienie mojej skromnej osoby z imienia i nazwiska, jako autora tłumaczenia.
4. Przypominam, że jestem autorem tłumaczenia, więc znacznie większy zakres praw autorskich posiada Jamestown Foundation i pan Murad Batal Al – Shishani , będący odpowiedzialnymi za powstanie oryginału tego referatu w języku angielskim, tak więc z wyżej wymienionymi należy się kontaktować w razie wszelkich wątpliwości.
Z poważaniem
Tomasz Łętowski
Wprowadzenie
Arabscy ochotnicy, którzy podążają za filozofią salafi – dżihadu, zagrali główną rolę w dynamice rosyjsko-czeczeńskiego konfliktu, odkąd zaczęli wylewać się do Czeczenii w lutym 1995 roku. W ten sposób stali się liczącą się siłą od 1997 do 2000 roku, po zakończeniu pierwszej wojny. Przez bycie sprzymierzonymi z potężnymi siłami w Czeczenii, salafi – dżihadyści próbowali wywierać swoją ideologię na czeczeńskiej społeczności i politykach. To w punkcie zwrotnym, spowodowało drugą rosyjską inwazję w Czeczenii ,kiedy czeczeńscy twardo liniowi nacjonaliści najechali Dagestan, by poprzeć trzy wsie, które proklamowały ustanowienie islamskiego państwa w 1999 roku.
Wbrew tej ważnej roli salafi – dżihadu w Czeczenii, badanie tego zjawiska podnosi wiele metodycznych problemów, pierwszym z nich jest definiowanie samego ruchu. Media stosują termin wahabici dla arabskich bojowników w Czeczenii. Ten termin nie jest dokładny, ponieważ ci arabscy bojownicy są salafitami, którzy są również dżihadystami dążącymi do osiągania politycznych celów w gwałtowny sposób. Dlatego są inni niż konserwatywni Salafici, którzy odmawiają stawiania oporu politycznym liderom i stosowania gwałtownych środków. Wahabizm przylega do ideologii, którą datuje się na osiemnasty wiek ,kiedy Szejk Mohammad Bin Abdul Wahhab wypromował religijne reformy w półwyspie arabskim i skończył będąc sprzymierzonym z panującą dzisiaj w Arabii dynastią Al - Saud. Sojusz z Al - Saud rozmazał linię między polityką i religią.
To powinno zostać odnotowane, że w Rosji termin wahabizmu nadany jest wielu muzułmańskim politycznym oponentom. W Rosji i innych byłych radzieckich republikach, religijne postacie działające na zewnątrz "oficjalnego Islamu” albo na zewnątrz normalnych rządowych kanałów, są określane mianem wahabitów [1]. Powód dla którego rosyjski rząd określa czeczeńskich bojowników mianem wahabitów, jest zakorzeniony w rosyjskich stereotypach w stosunku do Czeczenów. Rosyjskie władze przez wieki, od Carów, do Komunistów i nawet aktualnego reżimu, arogancko opisują Czeczenów jako "barbarzyńców”, "bandytów”, "wrogów ludzi”, "fanatyków” i "gangsterów.” Wahabizm jest tylko najpóźniejszym i przekonującym pejoratywnym określeniem, które mają w dowolności, by stosować w stosunku do Czeczenów. Kiedy zastosować go w kontekście rosyjskiego orientalizmu, wahabizm jest równoznaczny z prześladowaniem, ekspansjonizmem i prymitywnością [2].
Od wznowienia walki między Czeczenami i rosyjskimi siłami w 1999 roku , rosyjski rząd twierdzi że jest to antyterrorystyczna kampania przeciw grupom "gangsterów” i "najemników”, co sprawia trudności, by odróżnić między faktami i propagandą, odnośnie zjawiska zagranicznych bojowników w Czeczenii. To jest szczególnie prawdziwe w przypadku arabskich bojowników. Rosyjski rząd określał tych arabskich bojowników, również jako "terrorystów”. Rosyjski rząd wykorzystuje te arabskie zaangażowanie, by malować czeczeński ruch oporu obszernym pędzlem terroryzmu. Tak samo , jest konieczne, by rozeznać się między rolami czeczeńskiego ruchu oporu i arabskich bojowników.
Po drugie, istnieje konieczność, by odnaleźć rzeczywiste fakty wobec rosyjskiej propagandy. Od 1989 roku rosyjskie siły wielokrotnie twierdziły, że prawdziwą tożsamością Khattab'a, wybitnego lidera i trenera bojowników czeczeńskiego ruchu oporu, był jordański Habib Abdul Rahman, do czasu, gdy zostało udowodnione, że jest on w rzeczywistości Samer'em Swailim'em, narodowości saudyjskiej. Równocześnie , rosyjskie źródła wywiadowcze opisały poprzednika Khattab'a, Abu al - Walid'a al - Ghamidi, jako aktualnego lidera arabskich bojowników w Czeczenii, Abu al - Hafs'a al - Urdini'ego jako muftiego arabskich bojowników i Abu Omar'a al - Saif'a i Abu Zaid'a al Kuwaiti jako dystrybutorów pieniędzy, tak aby były w stanie powiązać ich z al -Kaidą. Jeżeli to byłoby prawdą, istniałaby więcej niż jedna grupa arabskich bojowników działających w Czeczenii. Te same źródła wielokrotnie opublikowały wiele niewłaściwych imion arabskich bojowników w Czeczenii, co czyni, dużo bardziej skomplikowanym dla badaczy , by odnaleźć poprawne fakty o tym zjawisku na uboczu rosyjskiej propagandy.
Celem tego referatu jest przestudiowanie i zrozumienie tego zjawiska i jego skutków w
rosyjsko – czeczeńskim konflikcie, społeczeństwie czeczeńskim i kampanii czeczeńskich secesjonistów. Ten referat rzuca światło na tożsamości i ideologię arabskich bojowników w Czeczenii. Również będzie omawiać poruszenie, które ci bojownicy spowodowali w północnym Kaukazie i w Czeczenii. Ten referat
próbuje pomóc zrozumieć fakty, które przyniosły to zjawisko do Czeczenii, jak również, te, które
pomogły wyeliminować je w późniejszej fazie. Ten referat następnie będzie konkludował przez podświetlanie różnych perspektyw w przyszłości Czeczenii.
Definicja: Kim Oni Są i Czego Chcą?
Infrastruktura:
Zagraniczni bojownicy, szczególnie arabowie, którzy są pomiędzy wiekiem 20 i 40 lat, są dzieleni na trzy różne kategorie:
1) profesjonaliści: zdobywali poprzednie wojenne doświadczenie w miejscach takich jak Afganistan,
Bośnia i Tadżykistan. Są większością arabskich bojowników w Czeczenii.
2) Młodzi ochotnicy: to doświadczona młodzież, która zdecydowała się być ochotnikami w Czeczenii
po zostaniu zrekrutowanymi przez propagandę dżihadu, przez środki takie jak kasety i płyty CD.
Poprzednio nie uczestniczyli w żadnych walkach i Czeczenia jest ich pierwszym radykalnym
doświadczeniem dżihadu .
3) Młodzi Czeczeni: są z Turcji lub Czeczenii i są umotywowani przez nacjonalizm,
bardziej niż religię. Ta młodzież jest generalnie niedoświadczona i chociaż niektórzy z nich
dołączyli się do ruchu salafi – dżihadu w Czeczenii, są wykluczeni z naszej analizy 4.
W analizowaniu etnicznego środowiska arabskich bojowników w Czeczenii, zaważamy, że są oni w 59% Saudyjczykami, w 14% Jemeńczykami, w 10% Egipcjanami, w 6% Kuwejtczykami i w 11% z innych krajów (zobacz wykres 1) 5. Jest warte odnotowania, że ten rozkład narodowości jest proporcjonalny z drugim pokoleniem salafi – dżihadystów, które również jest zdominowane przez Saudyjczyków 6. Egipcjanie, którzy zdominowali ruch w pierwszym pokoleniu, już nie są główną etniczną grupą. Saudyjczycy zdominują również trzecie pokolenie, ponieważ wojna w Iraku zwiększyła liczbę mudżahedinów z Maroko, krajów Sham (Syria, Jordan, Palestyna, Liban i Irak) i zachodnich muzułmanów 7.
Arabscy bojownicy w Czeczenii przybyli do Groznego z różnymi poziomami doświadczenia w walkach
za granicą. Pochodzili z miejsc takich jak Tadżykistan, Bośnia (gdzie w większości wypadków Afganistan
był ich ostatnim doświadczeniem pola bitewnego przed Czeczenią) i bezpośrednio z krajów arabskich.
Zauważyliśmy, że 51% uczestniczyło w wojnie afgańskiej, 11.7 % zaczynało zdobywać swoje doświadczenie w Bośni i Tadżykistanie, gdy 13.7 % z nich uczestniczyło w dżihadzie pierwszy raz w Czeczenii.
Środowisko dżihadu jest nieznane dla 23.6 % arabskich bojowników w Czeczenii. Drugie pokolenie doświadczonych salafi – dżihadystów w Czeczenii utworzyło swoją własną ideologiczną i strategiczną perspektywę w Czeczenii, na którą spojrzymy później w badaniach.
Przywództwo:
Przywództwo arabskich bojowników jest zarówno wojskowe i ideologiczne. Na wojskowym poziomie, ten
referat będzie prezentował Khattab'a 8, Abu al - Walid'a al - Ghamidi 9 i aktualnego lidera, Abu Hafs'a al -
Urdini 10 .Na ideologicznym poziomie Abu Omar’a al – Saif’a 11 i Abu Zaid’a al – Kuwaiti 12.
Rdzeń wojskowego przywództwa zyskał swoje doświadczenie za czasów świętej wojny w Afganistanie
przeciw Związkowi Radzieckiemu. Khattab, al - Ghamidi i al - Urdini urodzili się w późnych latach 60-tych.
pochodzili z konserwatywnych religijnych środowisk i opuścili swoje domy, by pójść na wojnę we wczesnym
wieku. Wojskowe przywództwo arabskich bojowników w Czeczenii miało jasny hierarchiczny łańcuch z
dowódcami, którzy korespondowali ze sobą o kierowniczych kwestiach przez e-mail, tak samo jak robił Abu
al - Walid al - Ghamidi, gdy Khattab został zabity. Zdarzyło się również, że kiedy al - Ghamidi
został zabity i Abu Hafs obrał tę metodę. Wysłali e-maile do dżihadystów i innych zewnętrznych zwolenników, wyjaśniając, jak ich poprzednik umarł. Dżihadyści również wypromowali charyzmatyczny obraz swoich liderów, jako doświadczonych, bezinteresownych, życzliwych, lojalnych dla sprawy, jak również niezwyciężonych. To propaganda pomogła później zrekrutować bojowników w Czeczenii.
Ideologie ogólnie mają różne religijne środowisko. Abu Omar, na przykład, popiera stopień
B.A w islamskim Szarijacie z Islamskiego Uniwersytetu Imama Mohammad’a Bin Saud. Był uczniem sławnego saudyjskiego Szejka Muhammad'a Saleh’a Al - Othimeen. Później, Abu Omar
stał się duchowym liderem arabskich bojowników i głową islamskich sądów po zakończeniu
pierwszej wojny w 1996 roku 13. Również, doświadczenie Abu Zaid al - Kuwaiti'ego jako Imama uczyniło go
ideologicznym liderem dla arabskich bojowników w Czeczenii. Napisał nawet biografie bojowników
w Czeczenii. Al - Saif i al - Azmi byli z tego samego ideologicznego środowiska. Jeden z braci
al –Azimi’ego zacytował al - Azimi jak utrzymuje, "Arabscy bojownicy [w Czeczenii] polegają na jednej
z nauk szejka Muhammad'a Bin Othimeen z zarządzeń religijnych (Fatwy). On wyjaśnił nam
jak dżihad powinien być prowadzony według islamskiego prawa (Szarijat), które zastrzega, że dżihad
jest skierowany tylko przeciw rosyjskim żołnierzom , a nie cywilom” 14. Oczywiście ten cytat odnosi się do
Abu Omar'a al – Saif.
Zaważamy, że wojskowe i ideologiczne przywództwo próbowało zintegrować się z czeczeńską
populacją przez poślubianie czeczeńskich kobiet. Abu Omar al - Saif, al - Azimi i Abu Hafs są żonaci
z kobietami czeczeńskimi i mają dzieci. Abu Hafs wziął ślub dwa razy. Jego druga żona jest
wdową po wojskowym dowódcy Abu Jafarze al - Yamani'm, który został zabity w Czeczenii w 2001 roku 15.
Ideologia:
Ideologia salafi – dżihadu jest syntezą konserwatywnych poglądów Salafi, które są oparte na
dosłownej interpretacji religijnych tekstów popierających establishment historycznego pierwszego islamskiego
społeczeństwa i ideę dżihadu, która jest wiarą, że przemoc jest głównym narzędziem, jeżeli nie jedynym narzędziem, dla założenia islamskiego państwa Salafi. Ta ideologia rozkwitła w Afganistanie i stała się rozpoznawaną, jako ideologia wyrażana dzisiaj głównie przez al - Kaidę.
Punkt widzenia arabskich bojowników w Czeczenii, jako salafi – dżihadystów, nie odchodzi od sedna tego przekonania. Wzywali oni do islamizacji politycznej retoryki i ewentualności ustanowienia państwa Szarijatu i Kalifatu w Czeczenii 16. Później, usiłowali uczynić Czeczenię podstawą i bezpiecznym rajem dla dżihadystów, którzy mają powiązania z Bliskim Wschodem. Zamiar, by stosować prawo Szarijatu i założyć islamskie państwo siłą, był bardzo oczywisty od powstania sądów Szarijatu, które, tam ustalono po pierwszej wojnie w 1999 roku. Wprowadzanie prawa Szarijatu jest największym celem dla salafi – dżihadystów. W odpowiedzi na tę kwestię na spotkaniu dla czeczeńskich bojowników 18 czerwca 2003 roku, Abu Omar al - Saif stworzył implementację prawa Szarijatu i odnowienie konstytucji czeczeńskiej zgodnie z pierwszeństwem Szarijatu 17. Dlatego, arabscy bojownicy zostali bardziej zaaferowani w ustanowienie islamskiego państwa niż w pomaganie Czeczenii w ucieczce od rosyjskiego ucisku.
Tą najważniejszą rolą dla arabskich bojowników jest walka, jako główna metoda, jeżeli nie jedyna
metoda dla politycznej transformacji. Ahmad al - Azmi lub Abu Omar / Abu Zaid al -Kuwaiti
określił pięć krytycznych punktów względem tej tezy: 1) mudżahedini wyglądają słabo ,kiedy angażują się w
pokojowy ruch oporu; 2) mudżahedini są silni, ponieważ NATO i Stany Zjednoczone dołączają do sił zbrojnych, by ich zwalczać; 3) unikanie utraty dobrych i cnotliwych mudżahedinów w bitwie jest sprzeczne z prawdziwą wiarą; 4) to jest niewłaściwe, by bać się " metodologicznej zmiany” w polu walki ,ponieważ właściwa metodologia już jest z bojownikami w polu walki 18; w końcu, Al - Azmi również proklamuje, że 5) jeżeli monoteizm nie jest osiągnięty dżihadem to staje się tradycją ,a nie religią, która prowadzi do serca celu salafi – dżihadu, czyli założenia islamskiego państwa stosując gwałtowne metody 19.
Odnośnie myśli al - Azmi'ego o Czeczenii, będącej bezpiecznym rajem i jej geopolitycznemu
znaczeniu względem Bliskiego Wschodu, możemy również patrzeć na inne perspektywy salafi – dżihadu w
Czeczenii pochodzące od dwóch wybitnych ideologów salafi - dżihadu. Tymi mogą być Ayman al - Zawahiri 20,
człowiek numer dwa w al - Kaidzie i Abu Mus'ab al - Sori, który jest przypuszczalnie w pakistańskim
więzieniu 21. Ci dwaj mówią o znaczeniu szukania bezpiecznego raju i rozpoczęcia drogi dla swojej ciągłej i rozpowszechnionej globalnie bitwy i znaczenia Eurazji jako trampoliny do Bliskiego Wschodu, serca islamskiego świata. Al - Zawahiri opisuje Eurazję jako, "prawdziwe pole bitwy, teatr ogromnych operacji i islamską bazę operacji 22” . Abu Mus'ab al - Sori potwierdza cytat al - Zawahiri'ego dodając, że islamskie kadry muszą stać obok siebie z ruchami Dżihadu w środkowej Azji i, później, przenieść bitwę na Bliski
Wschód 23.
Według al - Zawahiri'ego, Eurazja jest zasadnicza w pomocy wzniesienia "Islamskiego Pasa Dżihadu” 24.
Wyobraża on sobie czeczeńskie i afgańskie wojny jako "sprzączkę” i "język” pasa, który mógłby
zostać utworzony bez wmieszania zbyt wielu stosownych, szczególnych okoliczności w tych regionach. Al -Zawahiri myśli, że sukces czeczeńskiego doświadczenia, który przyniesie tysiące dżihadystów ze wszystkich narożników islamskiego świata, utworzy węzeł dżihadu blisko bogatego w ropę Morza Kaspijskiego, oddzielonego od Afganistanu tylko przez neutralne państwo Turkmenistan. Ten proponowany Islamski Pas będzie wtedy łączył południową Rosję z Pakistanem i mudżahedinami w Kaszmirze na wschodzie, jak również łącząc ich zarówno z Iranem jak i Turcją, życzliwymi centralno-azjatyckimi muzułmanami na południu i zachodzie. To doprowadziłoby wtedy, do zdemontowania pro-amerykańskiego trendu w Rosji i dlatego Amerykanie nie interweniowali, by zatrzymać rosyjskie okrucieństwa w Czeczenii 25.
Perspektywa Abu Mus'aba al - Sori nie jest różna od al - Zawahiri'ego chociaż przypuszcza on, że są również oznaki ruchu dżihadu w Uzbekistanie. Rozpatruje pas kontroli dla mudżahedinów rozciągający się z Bangladeszu przez Północne Indie, Kaszmir, Pakistan, Afganistan i wysoką drogą do środkowej Azji z muzułmanami w Turkmenistanie ,również z Kaukazem i Górami Ural tworzącymi ogromny geograficzny korytarz bezpiecznych przystani dla aktywnego ruchu dżihadu.
Środowisko Powstania Arabskich Bojowników (1991-1997):
Arabscy bojownicy znaleźli chłonne środowisko w Czeczenii na początku jej ruchu niepodległości, chociaż Czeczeni są stronnikami dwóch porządków Sufi, al - Naqshabandiya i al - Qadiriya, które zagrały główną rolę w zachowywaniu czeczeńskiej tożsamości narodowej poprzez jej całą historię w Rosji. Dążyli po prostu do wskrzeszenia ich narodowej i religijnej tożsamości na początku lat dziewięćdziesiątych, dokładnie jak inne mniejszości, które były uciśnione przez lata w rozkładającym się Związku Radzieckim. Od jego końca, zaczęli wyzwalać się od przytłaczającego rosyjskiego i radzieckiego jarzma. Ruch ten został rozjątrzony na uboczu Rosji, przez towarzyszącą strukturalną transformację w społeczeństwie czeczeńskim, gdy rosyjscy Słowianie zaczęli emigrować z muzułmańskich terenów Związku Radzieckiego 26. Gdy podwyższył się nacjonalistyczny zapał, 99.7 % Czeczenów czuło, że ojczysta mowa powinna być ich oficjalnym językiem. Był to najwyższy procent rodzimego ludu, który obrał tę drogę w Rosji, podążający za około 91.2 % Dagestańczyków , którzy obrali tę samą drogę 27. Podobnie, etniczna rosyjska emigracja z Czeczenii była najwyższa, z 11.8 % populacji emigrującej poza region, podążając za 11.2 % również emigrującej populacji Dagestanu. W okresie radzieckich czasów, rosyjska obecność w niesłowiańskich obszarach była najwyższa w Czeczenii i Dagestanie.
Rosyjska emigracja z Czeczenii opustoszyła miasta czeczeńskie, ponieważ etniczni Rosjanie
mieszkali głównie w obszarach miejskich. Czeczeni ze wsi, którzy byli silnymi stronnikami Sufizmu,
zaczęli przenosić się do tych niedawno opuszczonych obszarów miejskich, powodując rolniczy kryzys w Czeczenii. Czeczeńska proporcja miejskiej populacji stała się najwyższa w północnym Kaukazie 28.
Byli to ci obywatele, którzy ukształtowali zaczątek nowej społecznej struktury, która wygenerowała wiele nowych kwestii, które potrzebowały odpowiedzi. Ta elita generalnie sprzyjała tworzeniu islamskiego królestwa
niż pozostania w Rosji, ponieważ uważała się za część islamskiego centrum 29, które wniosło wkład w przyciąganie islamskich idei w rządach, ekonomii i społeczeństwie. Jest to sprzeczne z wiejskimi ideałami Sufi, aby koncentrować się bardziej na biernych formach kolonialnego oporu i zachowaniu tożsamości bez przedstawiania jasnej wizji współczesnych wyzwań, szczególnie w Czeczenii 30.
Ta zmiana ideałów zaistniała w towarzystwie wysokich temp bezrobocia i frustracji, które prowadziły
do ruchu protestacyjnego. Związek Radziecki zapewniał, że radziecka Rosja miała najbardziej przemysłową produkcję (70% z całkowitej przemysłowej produkcji w Związku Radzieckim) i zależną od muzułmańskich terenów z uwagi na surowce dla tego przemysłu. Ta uprawa surowców uczyniła Czeczenię najbiedniejszym i najbardziej zacofanym obszarem w Rosji , nawet pośród najbiedniejszych i najbardziej zacofanych obszarów w Związku Radzieckim.
W latach 80-tych bezrobotnymi w Czeczenii było 200,000 ludzi, gdy nadal istniał Związek Radziecki, gdzie bezrobocie miało nie istnieć. Aby uczynić sprawę gorszą, Czeczeni zostali potraktowani jako obywatele drugiej klasy, w czasie radzieckiej ery i generalnie nie zostali dopuszczeni do uczestniczenia w wyższej edukacji lub obejmowania ważnych pozycji w rządzie 31. To zachęciło elitę czeczeńską, by zmienić swoje nastawienie w stosunku do arabsko-islamskich grup, w konsekwencji roznosząc bliskowschodnie islamskie idee pośród studentów, którzy zaczęli napływać na Bliski Wschód ze względu na edukację.
Stypendia, były przyznawane dla Czeczenów przez islamskie centra założone w terenie, takie jak Królewski
Uniwersytet Fahd w Inguszetii, jak również inne. Doniesienia wskazywały, że 1,500 Dagestańskich
studentów studiowało na Bliskim Wschodzie. Również, liczba pielgrzymów zwiększyła się w trakcie tego okresu. Wlicza się 12,700 zarejestrowanych pielgrzymów dagestańskich na początku lat dziewięćdziesiątych 32.
Utorowało to drogę do istnienia politycznych islamskich ruchów w Północnym Kaukazie, podobnie do
bliskowschodniego "Politycznego Islamu”, takiego jak Al - Nahda Foundation, która sprzeciwiała się Sufizmowi, ponieważ jest niezdolny do przedstawiania politycznej metody dla tych transformacji. Liderami tych islamskich ruchów byli: Islam Khalimov, Movladi Udogov, Adam Deniev i inni 33.
Również, zbieżne do tego nowego islamskiego trendu było ustanowienie al -Jama'at al - Islamiya przez
czeczeńskiego islamistę żyjącego w Jordanie, nazywanego Fathi Mohammad Habib (Abu Sayaf) 34. Abu Sayaf stał się głównym motywatorem dla arabskich bojowników, by przybywali do Czeczenii, odkąd środowisko w Czeczenii było dojrzałe, aby przyjmować ich ,dzięki uprawianiu bardziej fundamentalnych, bliskowschodnich zastosowań islamu w Czeczenii. Równocześnie , ruchy Sufi stały się aktywne w masowej mobilizacji dla niezależnego państwa, wobec wzrastającego sprzeciwu i korupcji w republice.
Było to w trakcie tego okresu, kiedy pierwszy czeczeński prezydent, Generał Dzhokhar Dudaev, objawił się jako lider ruchu niepodległości w 1993 roku. Chociaż był on zależny od sowieckiej elity i otwartej gospodarczej polityki, odkąd doszedł do władzy w Czeczenii w 1991 roku, Dudaev przeadresował republikę do islamskiego kręgu. Obiecał Ali’emu Izzat Bigovich’owi że zaopatrzy Bośnię w pieniądze i broń. Odwiedził także Arabię Saudyjską, Jordan i Libię 35. W trakcie tego okresu, gdy odwiedzał Irak, Dudaev zasygnalizował swoją zamianę w kierunku Qadiris i rozpoczął sprzymierzenie się z nimi. Odwiedził też Mauzoleum Szejka Abdul Qadir Jilani, który był założycielem porządku al – Qadiriya 36. Dudaev wyznaczył wtedy Zelimkhan'a Yandarbaev'a jako wice prezydenta, który w tamtym czasie był bliżej Qadiris, niż politycznego islamu i rozpoczął ruch niepodległości 37. W trakcie tego okresu Naqshabandi zaczęli sprzeciwić się mu 38.
Przez zwracanie się do bardziej fundamentalnego islamskiego kręgu i bycie sprzymierzonym z Qadirya, Dudaev przezwyciężył swój początkowy polityczny kryzys, który, z kolei, doprowadził bezpośrednio do rosyjskiej interwencji wojskowej i początku rosyjsko-czeczeńskiej wojny w 1994 roku, która trwała, aż do 1997 roku. Dudaev został zabity w pierwszej wojnie, ale armia czeczeńska wygrała ją i zmusiła Rosję do wycofania po przybyciu i uczestnictwie arabskich bojowników w tej pierwszej wojnie.
Arabscy Bojownicy Zamieniają Się W Główną Siłę
Wbrew faktowi, że arabscy bojownicy zagrali rolę w pierwszej wojnie i uczestniczyli w uwalnianiu
Groznego, co przyniosło im szacunek ze strony Czeczenów 39, pierwsza wojna, trwająca od 1994 do 1996 roku była głównie scharakteryzowana jako nacjonalistyczne powstanie, z islamem grającym zaledwie drugorzędną
mobilizującą rolę 40. Zaprawdę, arabscy bojownicy mieli tylko marginalną rolę w wyniku tej wojny. Było tak tylko w następstwie zwycięstwa i przez zabezpieczanie de facto niepodległości, aż pojęcie islamskie państwo zaczęło zdobywać trakcję jako prawdopodobny rezultat wojny 41. To wtedy Arabscy bojownicy zaczęli grać główną rolę w Czeczenii.
Wojna z Rosją zniszczyła codzienne instytucje w całej Czeczenii i zrujnowała w 80% gospodarkę Czeczenii, co wywołało wysoką stopę bezrobocia i ekonomiczną depresję. To w konsekwencji utorowało drogę do zewnętrznych wpływów w polityce czeczeńskiej i dało wzrost ideologii salaf – dżihadu arabskich bojowników, która przyciągnęła sfrustrowanych młodych ludzi. Ludzie ci byli sfrustrowani, odkąd skutkami brutalnej wojny z Rosją wydawały się być tylko bezrobocie i ekonomiczne ubóstwo.
W pierwszej wojnie, lider ruchu niepodległości, Dzhokhar Dudaev rozprowadzał fundusze do dowódców polowych, by zabezpieczyć poprzez tę sytuację swoją kontrolę i dowództwo. Jednakże, z jego
śmiercią spowodowaną przez rosyjski kierowany pocisk w 1996 roku, Yanderbaev przejął prezydenturę i oznajmił, że Czeczenia może być islamskim państwem z sądami Szarijatu, powodując, że organizacje dobroczynności i osoby z Bliskiego Wschodu, szczególnie z państw Zatoki, sprzyjały salfi – dżihadystom w stawaniu się aktywnymi w Czeczenii.
Chociaż niektóre z tych organizacji rozpoczęły operacje w Czeczenii bardzo wcześnie, ich
działalność osiągnęła maksimum z nadejściem arabskich bojowników i ich lidera Kattab'a 42. Te organizacje wliczają Al - Haramain Institution, organizujące pomoc Międzynarodowe Forum dla Muzułmańskiej Młodzieży i BIF, która otworzyła fabrykę odzieży dla islamskich kobiet, aby poprzeć
czeczeńskie kobiety 43. Organizacje te i arabscy bojownicy, którzy napłynęli do Czeczenii
tym razem odegrali dużą rolę w Czeczenii, renegując wobec Rosji jej obietnice i porozumienia. Była to szczególna sprawa z obietnicami Rosji, aby pomóc ponownie zbudować Czeczenię w
porozumieniu w Khasiv - Yurt w 1996 roku, w którym były rosyjski prezydent Borys Jelcyn zadeklarował
położenie kresu trwającemu 400 lat konfliktowi 44. Te naruszenia zostały spostrzeżone jako
rosyjskie taktyki, które poszukują drogi podkopania pierwszego demokratycznie wybranego, świeckiego, nacjonalistycznego prezydenta Czeczenii, Aslan'a Maskhadov'a, który był przeciwny radykalnym islamistom i
nacjonalistom 45.
Te organizacje dobroczynne, które zostały zamknięte przez Rosję w 1999 roku, popierały stworzenie
Czeczenii opartej na islamskim prawie i pomogły sfinansować strukturę obozów treningowych prowadzonych przez Kattab'a. Zamierzały one posiać ideologię salafi – dżihadu, lub to, co nazywają "poprawnym” Islamem, ponieważ sprzeciwiały się temu, co nazwały historycznie "niewierną” sektą, sufickim islamem, który był
tradycyjną muzułmańską sektą Czeczenii.
W książce napisanej przez Fahd'a al -E'ssyemi, poświęcono cały rozdział na sprawozdanie o gościnie
delegacji ze Światowego Zgromadzenia Muzułmańskiej Młodzieży do Czeczenii. Sprawozdanie oznajmiało
otwarcie biura dla forum w Czeczenii pod nazwą "Młodzieżowy Komitet dla Islamskiej Republiki i Rosji” aby mogli oni posiać prawdziwą islamską aqeeda (wiarę) i nauczyć młodzież swej właściwej religii 46.
Kiedy mówimy o Czeczenii, sprawozdanie koncentruje się na religijnej misji, jak również wymaganiom misjonarzy. To przedstawia się tak, że każdy misjonarz potrzebowałby około 100 $ miesięcznie w Czeczenii z powodu faktu, że Czeczeni są nieświadomymi Sufi 47. Fundacje zaoferowały przez tę organizację przyciąganie młodzieży czeczeńskiej do ideologii salafi – dżihadu, ponieważ ona mogłaby drastycznie polepszyć swój potworny stan ekonomiczny. Arabscy bojownicy, ze swoimi czeczeńskimi zwolennikami, zaczęli próbować wprowadzać w życie swoją ideologię religijnych sądów i obozy treningowe i usiłowali przyciągnąć więcej arabskich bojowników z Bliskiego Wschodu, a zatem przekształcić Czeczenię w centrum dżihadu, tak jak Ayman al - Zawahiri miał nadzieję.
Sądy Religijne:
Zgodnie z perspektywą religijnych rządów salafi – dżihadu i arabskich wojowników, w 1996 roku
wiceprezydent Czeczenii Zailamkhan Yanderbaev zadeklarował Czeczenię, jako islamskie państwo
które doprowadzi do ustanowienia religijnego systemu sądów. Trzydzieści religijnych sądów zostało ustanowionych, pięć, z nich zostało umiejscowionych w Groznym 48. Sądy te rozpatrywały przypadki małżeństwa, rozwodu, konsumpcji alkoholu, jak również wprowadzania islamskiego kodeksu karnego.
Orzeczenia sądów były końcowe, bez prawa do odwołania się 49.
Tak bardzo jak te sądy były substytutem dla rosyjskich praw i symbolu niepodległości 50, były też polityczną bronią wykorzystaną przez islamistów w oddziaływaniu na wewnętrzne sprawy w Czeczenii. To także reprezentowało przesunięcie się naprzód względem arabsko-islamskiego kręgu. Kodeks karny został zaczerpnięty z sudańskiego kodeksu kryminalnego z roku 1983. Ironicznie ten kodeks prawa został utworzony według doktryny islamu - Maliki, nawet pomimo tego, że wszyscy Czeczeni byli stronnikami doktryny al - Shafiai 51. Głową religijnego sądu był Saudyjczyk Abu Omar al - Saif. Polegał on na jordańskich Czeczenach, zatrudniając arabskojęzycznych sędziów, którzy nie zostali zakwalifikowani do pracy 52.
Abu Omar al - Saif wyraźnie wskazał swoją skłonność względem arabskiego świata w tych uwagach:
"Kiedy religijne sądy zostały ustanowione w Czeczenii, skierowaliśmy trudne przypadki do
Szejka Muhammad'a Saleh Al - Othimeen'a. Mamy w nim oparcie , jest bardzo zaangażowany, interakcyjny i poważny w pomaganiu nam. Konsekwentnie odpowiedział na pytania bez skargi. Nawet dał nam swój prywatny numer telefoniczny, żebyśmy mogli go wezwać w każdej chwili” 53.
Czeczenia: Centralna podstawa rozpoczęcia Dżihadu
Pomiędzy dwiema wojnami, został założony sojusz między arabskimi bojownikami i czeczeńskim
dowódcą polowym Shamil'em Basayev'em, który uczynił Kattab'a swoim bratem, co ma głębokie znaczenie w
czeczeńskim plemiennym społeczeństwie. To przymierze zostało poparte finansowo przez Kattab'a i zostało zabezpieczone przez Basayev'a. Jednakże, przymierze było prowizoryczne, odkąd obaj współuczestnicy mieli różne poglądy dotyczące ostatecznego zjednoczenia północnego Kaukazu.
Było to powstanie przymierza, które zachęciło siły zbrojne salafi – dżihadu w Czeczenii, by najechać sąsiadujący Dagestan we wrześniu 1999 roku , gdyż mogli oni poprzeć kilka małych Dagestańskich wsi które zadeklarowały wprowadzanie prawa Szarijatu. Ten najazd dał Rosji wymagany pretekst do rozpoczęcia tego, co nazywa wojną z terroryzmem, która została scharakteryzowana jako wojna religijna, w przeciwieństwie do pierwszej wojny, która została oprawiona w nacjonalistyczny kontekst.
Julie Willhelmseh przedstawiła ważną pracę naukową o sojuszu między islamistami i nacjonalistami w Czeczenii. Badała ona, dlaczego pewni liderzy czeczeńscy, wliczając Shamil'a Basayev'a,
Zailamkhan'a Yanderbaev'a, Movladi Udogov'a, Salman'a Raduev'a, Arbi i Mosvar'a Barayev'a zaadoptowali
takie radykalne islamistyczne stanowisko. Założyła ona, że główny powód dla tego stanowiska był taki, że
mogliby zabiegać o fundusze od Kattab'a i stawiliby z tą ideologią front przeciw Aslan'owi Maskhadov'i, więc mogliby zawrócić Czeczenię do bliskowschodniego lub arabskiego kręgu 54.
Svante Cornell wyjaśnia adopcję radykalnej islamskiej filozofii w Czeczenii przez przypisanie tego
do rozczarowania Czeczenów, że zachodnie narody nie zdołały poprzeć swojej własnej koncepcji samostanowienia i demokracji w Czeczenii, w porównaniu do tego ,jak poparły państwo Bośni na Bałkanach 55.
Ponadto, w okresie między dwiema wojnami, salafi - dżihadyści zmienili perspektywę strefy na takie stanowisko, które popiera zjednoczenie Północnego Kaukazu. Do końca tego okresu, przyciągnęli bezrobotnych Czeczenów do swoich obozów treningowych, które zainstalowali w Czeczenii, szczególnie w Urs - Martan. Są pewne szacunki, że pomiędzy 1,600 i 2,000 wojowników z Dagestanu, jak również innych regionów w Północnym Kaukazie i nawet z Centralnej Azji szkoliło się w tych obozach. Było tam również wiele innych grup etnicznych 56. W tym samym okresie, salafi – dżihadyści rozpoczęli kampanię rekrutacji w rozległym islamskim świecie. Płyty DVD zatytułowane "Rosyjskie Piekło” miały zostać znalezione we wszystkich tych regionach.
A'del al - Tarifi, saudyjski pisarz, opisuje sytuację w Czeczenii przed wybuchem drugiej wojny w 1999 roku, jak następuje: "Gruzja; napływ mudżahedinów, świadczył o ogromnej fali saudyjskich i arabskich bojowników zmierzających, by uczestniczyć w wojnie w Czeczenii, dzięki intensywnej kampanii propagandowej prowadzonej przez Kattab'a i inne strony dżihadu w Internecie.” 57 . Niezawodnie, liczba arabskich bojowników w Czeczenii powiększyła się znacznie w tym okresie. Około 45% arabskich bojowników omawianych w tym referacie, weszło do Czeczenii w okresie pomiędzy dwiema wojnami lub nieznacznie przed początkiem drugiej wojny. Względnie, 29.5 % weszło podczas pierwszej wojny. Granica czasowa, kiedy 25.5 % tych arabskich bojowników weszło do Czeczenii jest nieznana (zobacz wykres 2). To demonstruje, że wzrosła znaczenie liczba salafi – dżihadystów znajdujących się w Czeczenii podczas tego okresu. Ci bojownicy i ich liderzy przybyli właśnie tak daleko, ponieważ uważali Czeczenię za centralną podstawę rozpoczęcia dżihadu. Dlatego żywo rekrutowali bojowników i zabezpieczali fundusze dla czeczeńskiej wojny w islamskich krajach ze wsparciem propagandowych kaset wideo z dżihadu.
Kiedy omawiamy kwestarzy w Czeczenii, możemy zerknąć do biografii Saudyjczyka salafi – dżihadysty Yousef'a al - Ayyri, który został zabity przez saudyjskie siły w 2003 roku, gdzie autor napisał:
"Szejk Yousef sponsorował kwestarzy dla czeczeńskich mudżahedinów. Zebrał dla nich duże ilości pieniędzy. Miał on wiele rozczarowujących spotkań z religijnymi uczonymi. Pamiętam jedno takie spotkanie z Szejkiem Salman'em al – Odah, kiedy Kattab powiedział, że w Dagestanie, „ z jednym milionem dolarów mogę walczyć i oprzeć się Rosjanom do końca zimy.” Szejk Yousif spytał jednego z bogatszych miejscowych ludzi, który zgodził się dać mu 8 milionów riyal, czy Szejk Salman zamierza dać mu pokwitowanie lub wezwanie do niego. Ale Szejk Salman odmówił ponieważ nie uwierzył w czeczeńską sprawę” 58.
Dziennik Al - Battar, druga co do wielkości saudyjska publikacja salafi – dżihadystów, doniosła, że Khalid
al - Sbiet, aktywny saudyjski dżihadysta, który został zabity przez saudyjskie siły 59 i, który uczestniczył w
rosyjsko – czeczeńskiej wojnie, był też aktywny w gromadzeniu funduszy. Również, jemeński aktywista Mahmoud Hamdi al - Ahdal, człowiek numer dwa w ruchu salafi – dżihadu w Jemenie, który jest
aktualnie sądzony z uwagi na wiele zbrodni w Jemenie, założył Caucasian Charity
Organization (Kaukaską Organizację Charytatywną) w Jemenie. W jego rozprawie, jemeński prokurator generalny stwierdził, że al - Ahdal miał zebrane pieniądze dla mudżahedinów w Czeczenii i dał fundusze reprezentantowi Kattab'a bez wyszczególniania ilości lub lokalizacji, gdzie pieniądze zostały zebrane 60.
Strona internetowa " Azzam Publication” wyprodukowała FAQ (odpowiedzi na często zadawane pytania) o Czeczenii dla tych którzy chcą być ochotnikami w wojnie. Chociaż strona sygnalizowała, że Czeczenia nie potrzebuje ochotników odkąd drogi zostały zamknięte aż do marca lub kwietnia (2000 lub 2001 roku), to instruowano potencjalnych ochotników, by jechać do Afganistanu aby szkolić się, lub skontaktować z miejscowymi, którzy poprzednio uczestniczyli w dżihadzie. To demonstruje znaczenie przedstawicieli takich jak al - Ayyri, al - Ahdal i innych w rekrutowaniu i operacjach kwestowania.
Kasety wideo z wojny czeczeńskiej rozpowszechniły się w całym islamskim świecie i służyły jako jedna z głównych metod rekrutacji. Dwaj arabscy bojownicy, którzy uczestniczyli w wojnie, Ayyub al - Toyjri i
Abdulrahman al - Salib (Abu Yaser al - Nashmi), przypisali swoje pragnienie, by uczestniczyć w tej wojnie do tych kaset wideo.
Kiedy patrzymy na dwie z tych kaset wideo zatytułowanych „intssarat al -a'eed” ( Zwycięstwo Aeed) i
„Rosyjskie Piekło 3”, Abdulaziz Mohammad wskazuje na dwa cele kaset: propaganda
i rekrutacja. Te kasety obalają rosyjskie twierdzenia dotyczące czeczeńskiej wojny. Zgodnie z
analizą Abdulaziz'a, na kasetach wideo są wygłaszane kazania, aby promować rekrutację
mudżahedinów przez przedstawianie Czeczenii jako miejsca, gdzie ludzie mogą zrezygnować ze swojego luksusowego życia dla motywu religijnego zjednoczenia w tej zagranicznej ziemi.
Kasety następnie przedstawiają niektóre konfrontacje z rosyjską maszyną wojenną i zademonstrowanie destrukcji rosyjskiego opancerzonego pojazdu jako ponowną iterację mocy islamskiej wiary na rosyjskim wojsku. Ponadto, kasety pokazują mudżahedinów, poza wojenną strefą, komfortowo intonujących pieśni i modlących się i generalnie przedstawiając pierwsze islamskie społeczeństwo bez demoralizacji. Finalnie kasety wideo przedstawiają uśmiechających bojowników - męczenników wśród drugoplanowych dźwięków entuzjastycznej intonacji pieśni. Oni nazywają tę część " wieczną podróżą” 61. Jest to wysiłek, który zmierza w kierunku tworzenia dżihadu pożądanego dla muzułmanów.
W ten sposób, druga rosyjsko – czeczeńska wojna została sprowokowana, po części, przez rozrastające się przymierze między arabskimi bojownikami i radykalnym Czeczenami. To następnie zostało wykorzystane przez rosyjski rząd, który usprawiedliwił brutalną wojnę w Czeczenii przez nazywanie tego wojną z terroryzmem, pomimo faktu, że rosyjska polityka odizolowała prawowitego i umiarkowanego czeczeńskiego prezydenta
ignorując wzrastającą aktywność islamskich grup w strefie.
Druga rosyjska wojna w Czeczenii w 1999 roku zmieniła rosyjską politykę w regionie. Były
oficer wywiadu Władimir Putin doszedł do władzy obiecując przywrócenie Rosji statusu supermocarstwa
i przyrzekając walkę z islamskim fundamentalizmem w Rosji. Czeczeński ruch niepodległości
stał się równoznaczny z międzynarodowym terroryzmem, szczególnie po 11 września. Rosja była w stanie, aby oddziaływać na światową opinię przez politykę zmieniania reporterów inkubujących wojnę z daleka od pogwałceń praw człowieka popełnionych w Czeczenii. W Czeczenii został zainstalowany prorosyjski rząd. Na czele tego rządu stanął były Mufti z Czeczenii który walczył z Rosjanami w pierwszej wojnie i zmienił stronę, częściowo stosownie do wzrastającego wpływu salafi – dżihadystów w Czeczenii.
Jak wspomniałem powyżej, podczas gdy pierwsza wojna była rozpatrywana jako nacjonalistyczna walka,
druga wojna została scharakteryzowana i wyeksploatowana przez rosyjską propagandę jako wojna religijna.
Rola arabskich bojowników została zamanifestowana w żeńskich operacjach samobójczych. Kobiety czeczeńskie, ubrane w czarne suknie, uczestniczyły w kryzysach zakładników w Nord – Ost w Dobrówce w Moskwie w 2002 roku i w incydencie w Szkole w Besłanie we wrześniu 2004 roku.
Wobec wszystkich sprzecznych dowodów, Moskwa spróbowała wyłożyć na pokaz, poprzez prorosyjski rząd czeczeński, że warunki w Czeczenii się normalizują przez popieranie nowej konstytucji w republice. Było tak pomimo licznych doniesień o pogwałceniach praw człowieka sączących się z Czeczenii. Ponadto, w przeciwieństwie do chęci Rosji, Ramzan Kadyrov, syn zamordowanego lidera czeczeńskiego, stał się faktycznie mocarzem republiki ,gdy Alu Alkhanov pozostał symbolicznym prezydentem. Niemniej jednak, morderstwa czeczeńskich postaci ruchu oporu przez rosyjskie siły i upadek arabskich bojowników były nieuniknione.
Upadek Arabskich Bojowników (2001-2006)
Wznoszenie arabskich bojowników w Czeczenii niosło również ziarna ich upadku. Usiłowanie islamizacji państwa czeczeńskiego przed drugą wojną pogłębiło podziały w społeczeństwie czeczeńskim.
W dodatku do tego, brutalna rosyjska taktyka w drugiej wojnie i ataki z 11 września 2001 roku zagrały rolę w przyspieszeniu upadku tego zjawiska w Czeczenii. Koniec roli arabskich bojowników w Czeczenii był ostatecznie skutkiem idącym za przyczynami: podział w społeczeństwie; przerwanie funduszu na rzecz islamskich grup; rosyjska likwidacja czeczeńskich liderów wojskowych; i różnice w agendach arabskich bojowników i liderów z ruchu niepodległości.
1. Podział w Społeczeństwie
Zgodnie z wezwaniem do oczyszczania społeczeństwa, ruch salafi – dżihadystów w Czeczenii
postarał się narzucić swoją ideologię poprzez islamski system sądów. Ten system sądów narzucił
islamski kodeks odzieży dla kobiet, zakaz alkoholu i narzucone islamskie kary. Sufici postrzegali
to jako próbę narzucenia ścisłych i zagranicznych wzorów islamu. To było szczególnie prawdziwe, kiedy
spróbowali narzucić islamski kodeks odzieży w społeczeństwie, które miało silną tradycję luźniejszego stylu
ubierania 62. To sprawiło, że ruch salafi – dżihadystów wydaje się obcy w porównaniu do społecznie tolerancyjnego islamu Sufi ,który Czeczeni praktykują. W rezultacie, wielki szacunek jakim arabowie cieszyli się, zaniknął w Czeczenii 63. Przyzwyczaili się oni do cieszenia się takim wysokim szacunkiem, że niektóre ludowe opowieści utrzymują, że Czeczeni byli arabskiego pochodzenia.
Kiedy opozycja między Sufitami i salafi – dżihadystami wzrosła, sytuacja doszła do nagłówka,
kiedy dotarło do zbrojnego konfliktu w 1998 roku. Salafici zawsze żywili głęboką animozję do
Sufitów. Pierwszy raz w dekadach Sufici, szczególnie zwolennicy drogi Qadiri, zaczęli
popierać Rosję. Najbardziej znacząca zamiana przyszła kiedy pierwszy mufti, Ahmad Kadyrov
przeszedł na rosyjską stronę i stał się głową prorosyjskiego rządu, który Moskwa zainstalowała w
Groznym po rozpoczęciu wojny w 1999 roku.
Sukces sojuszników, którzy uczestniczą w wojnie jest zależny głównie od akceptacji miejscowych,
którzy udzielają schronienia tym ludziom, szczególnie w plemiennych społecznościach. Ale ideologia salafi – dżihadystów nie była sprzyjająca wobec tradycji Czeczenii; i w konsekwencji rola arabskich bojowników w Czeczenii osłabła.
2. Odcięcie Finansowania
Głównym problemem stającym przed arabskimi bojownikami w Czeczenii był brak finansowania jako skutek
zmniejszenia fundowania i poparcia, szczególnie z krajów Zatoki. Od ataków z 11 września 2001 roku i wzrostu w terrorystycznych atakach w krajach Zatoki, szczególnie Arabii Saudyjskiej, międzynarodowa społeczność wypowiedziała wojnę kanałom finansowania radykalnych islamskich grup. Brak funduszy stanowił groźbę dla działalności arabskich bojowników w Czeczenii i ideologii salafi – dżihadystów z dwóch głównych powodów:
1) To groziło zdolności ruchu do kontynuowania walki i 2) te fundusze były uprawomocniającym czynnikiem za obecnością ruchu w Czeczenii. W konsekwencji, bez tych funduszy w rękach, przymierze arabskich bojowników z bojownikami czeczeńskimi zostało poważnie uszkodzone.
List napisany przez Abu Omar'a Al - Saif'a, ideologa ruchu w Czeczenii, zatytułowany "Risalah Lel
Olama'a Wa Tollab al - Ilm, wa w - Tojar, Wa Kafat al - Moslimeen" 64 (List do Uczonych, Studentów, Kupców i wszystkich Muzułmanów) daje świadectwo kryzysu temu sprowokowanemu brakowi finansowania, i postępuje dalej, by opisać sojusz Rosji z Hindusami i apostatami przeciw islamowi. W liście, Omar Al - Saif mówi, że finansowa pomoc zmniejszyła się do bezprecedensowego poziomu od początku [drugiej] wojny i przypisuje problem naciskowi wywieranemu przez "krzyżowców.”
W 2003 roku, Al -Saif opublikował nagranie na qoqaz.com pouczające islamistów popełniających czyny przemocy w Arabii Saudyjskiej, by polecać im walkę z Amerykanami ,a nie z saudyjskim rządem 65. W tym kontekście, Abu Zaid Al Kuweiti (Ahmad Al - Azimi) opublikował inny list, miesiąc później na qoqaz.com, zatytułowany "Fadl Al - Jihad wal Mujahideen wal rad ala al - Muthabbitin” (Korzyści Dżihadu i Mudżahedinów i Odpowiedź na Próby, by Nas Zdeprawować) 66. W tym liście, powtórzył wiele z tego co powiedział Al - Saif, szczególnie w odniesieniu do pouczania islamistów względem skierowania ataków w siły zbrojne USA w Iraku zamiast lokalnych rządów w Zatoce.
27 października 2003 roku, Abu Al - Walid Al - Ghamidi, dowódca arabskich bojowników w Czeczenii,
opublikował list na qoqaz.com do wszystkich muzułmanów życząc im dobrze podczas świętego miesiąca
Ramadan i wzywając ich, by przekazywali fundusze mudżahedinom i uchodźcom, tym samym przeciwstawiając
politykę oderwania funduszy 67. Ze wzrostem w czynach przemocy, rządy Zatoki narzuciły ograniczenia w działalności ofiarodawców.
Największe kanały finansujące arabskich bojowników w Czeczenii istniały w krajach Zatoki. Dlatego, te listy i ich wezwanie do unikania starć z miejscowymi władzami były przejawem kryzysu, któremu arabscy bojownicy stawiają czoło w Czeczenii i groźbie, jaką brak funduszy stanowi dla zasadności ich obecności, która ostatecznie doprowadzi do ich upadku. To powinno zostać odnotowane, że przerwanie napływu funduszy
skrzywdziło niektóre humanitarne organizacje, które nie poparły bojowników ale starały się złagodzić cierpienie w Czeczenii.
3. Morderstwa i Zamknięte Granice
Od początku drugiej rosyjskiej wojny w Czeczenii, Rosja zamknęła wszystkie granice Czeczenii. Dlatego arabscy bojownicy, którzy chcieli odjechać do Czeczenii w większości zostali zatrzymani na gruzińskiej granicy. Recenzja biografii kilku salafi – dżihadystów w różnych regionach wskazuje, że nie byli zdolni, by wchodzić do Czeczenii, w ten sposób pozbawiając arabskich bojowników szansy do zwiększenia ich liczby w Czeczenii.
W złośliwości zacieśnionej kontroli Rosji na granicach Czeczenii, mogło to dać wrażenie, że liczba arabskich i innych zagranicznych bojowników była największą częścią składową czeczeńskiego ruchu oporu. W następstwie ataków z 11 września 2001 roku, to zachęciło rosyjski rząd, by malować umiarkowane siły w Czeczenii ciężkim pędzlem terroryzmu, który zwiększył ich izolowanie.
Rosja również zaadoptowała politykę morderstwa w zajmowaniu się liderami czeczeńskiego ruchu niepodległości. Kiedy rosyjski rząd przekazał operacje czeczeńskie do Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB), najlepszy urzędnik Kremla w Czeczenii w tym okresie, Sergei Yastrzhembsky, zadeklarował, że, „stabilność w Czeczenii nie będzie przywrócona, chyba, że przywództwo armii czeczeńskiej będzie zlikwidowane,” i to, „specjalne siły bezpieczeństwa, siły Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i rosyjskiej armii muszą zlikwidować liderów czeczeńskich.” 68.
Morderstwa te rozpoczęły się od Arbi Barayev'a. Salman Raduyev następnie umarł w więzieniu pod działaniem
tajemniczych okoliczności. Zelimkhan Yandarbiyev został zamordowany rękami rosyjskiego wywiadu w Katarze w stołecznym Doha. To oczywiście kulminowało z ostatnim morderstwem Shamil'a Basayev'a. Nawet ludzie o umiarkowanych poglądach tacy jak Aslan Maskhadov i Adbul - Halim Saidullayev nie byli odporni na tą politykę.
Morderstwa liderów salafi – dżihadystów rozpoczęły się od Khattab'a, który został zabity przez zatruty
list, prowadząc za sobą Abu Al - Walid'a Al - Ghamidi, Abu Zaid'a Al Kuwaiti i Abu Omar'a Al - Saif.
Byli oni celami tajnych operacji. Mordowanie tych liderów utworzyło ogromną szczelinę w
łańcuchu dowodzenia. Przed Abu Al - Walid'em Al - Ghamidi, który objął urząd po Khattab'ie, był Abu
Bakr Aqida, Ashraf Al - Shantili ( egipcjanin), następnie Hakim Al - Madani, Yaqoub "Jam'an" Al -
Ghamidi (który był Saudyjczykiem) i następnie Abu Jaffar Al - Yamani. Ci wszyscy ludzie zostali zabici w
walce i wszystkie te śmierci utworzyły problem w dowodzeniu.
Gdy morderstwa są generalnie traktowane jako niedopuszczalna metoda rozwiązania politycznego
konfliktu, Rosja odniosła sukces w osłabianiu ruchu salafi – dżihadystów przez eliminowanie
przywództwa, które było głównym elementem w strukturze arabskich bojowników. Grali oni
instrumentalną rolę i posiadali ogromnej wagi doświadczenie z walki. Tymczasem, ta polityka miała negatywny wpływ na liderów czeczeńskich. Od morderstwa Dzhokhar'a Dudayev'a w 1996 roku, ruch oporu czeczeńskiego wzrósł w intensywności z każdym dalszym morderstwem. Ten ruch oporu, zarówno umiarkowany i radykalny, doznał dwóch ciężkich uderzeń odpowiednio z morderstwem Maskhadov'a i Basayev'a.
4. Różnice w Agendzie Arabskich Bojowników i Ruchu Niepodległości
Jeden z głównych czynników w upadku arabskich bojowników w Czeczenii i ruchu salafi – dżihadystów
jest taki, że ich agenda była inna niż czeczeńskiego ruchu niepodległości, który zaledwie skupił się na pozbywaniu się rosyjskich zasad. Agenda salafi – dżihadystów miała szerszy zakres, wliczając Stany Zjednoczone, Izrael, Indie i inne kraje 69. W dodatku, czeczeński ruch niepodległości wzywał do świeckiego państwa, gdy salafi – dżihadyści wzywali do religijnego państwa.
Niepodległe czeczeńskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, kierowane wtedy przez Ilyas'a Ahmadov'a, napisało o tych różnicach, szczególnie po atakach 11 września i rosyjskich próbach etykietowania
swojej wojny w Czeczenii jako wojny przeciw terroryzmowi. Zgodnie z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, są cztery główne różnice między walką Czeczenów o niepodległość i międzynarodowym terroryzmem: 1) Walka w Czeczenii ma głębokie historyczne korzenie, w przeciwieństwie do nowoczesnego międzynarodowego terroryzmu skierowanego przeciw Zachodowi; 2) Czeczeni walczą o niepodległe państwo gdy międzynarodowy terroryzm jest bezpaństwowym aktorem; 3) Czeczeński ruch oporu jest oparty na narodowej walce, gdy międzynarodowy terroryzm nie jest; i 4) Czeczeński ruch oporu jest zaangażowany w wojnę obronną w przeciwieństwie do terroryzmu 70.
Wniosek
Możemy w ten sposób wywnioskować, że są rzeczowe powody dla słabnącej obecności arabskich
bojowników w Czeczenii. Ich obecność nie jest już uzasadniona, ze względu na brak przyznanego logistycznego poparcia i fakt, że nie są już oni serdecznie przyjmowani przez Czeczenów. Najważniejsze różnice
między agendą arabskich bojowników i czeczeńskim ruchem niepodległości są finalnym gwoździem w trumnie dla roli arabskich bojowników w Czeczenii.
W rezultacie, dżihadyści zaczęli szukać nowego pola bitwy. Irak naturalnie wyłonił się jako najbardziej
odpowiednie miejsce. Literatura arabskich bojowników w Czeczenii omawiała również Irak i zawiadamiała
dżihadystów, jak zarządzać ich walką z amerykańską okupacją przez promowanie partyzanckiej
wojny i informowanie czytelników o politycznym i wojskowym dowództwie.
Literatura ta utworzyła w ten sposób sekciarskie podejście dla rozwiązania irackiego kryzysu, jak wskazywał przez swoje dzieła Abu Omar Al – Saif 71. Są dwa główne wskaźniki, że arabscy bojownicy szukają nowego frontu: 1) Nazwiska niektórych z tych, którzy wrócili z Czeczenii, pojawiają się w innych teatrach walki dżihadu, takich jak Tora Bora albo Arabia Saudyjska 72. 2) Badania wskazują, że fundusze, które poprzednio trafiały do Czeczenii teraz jadą do Iraku 73.
W tym samym kontekście, niektóre rosyjskie źródła wskazują, że istnieją bojownicy czeczeńscy w Iraku.
Jednakże ten argument był obalony 74, ponieważ nie jest to logiczne, że obywatele czeczeńscy
zostawiają ich własny porwany wojną kraj, by walczyć w kolejnej wojnie w Iraku, obok ludzi z którymi
mają takie podstawowe różnice opinii 75.
To staje się oczywiste, że ruch niepodległości został oskarżony o terroryzm od ataków 11 września 2001 roku z powodu obecności arabskich bojowników w Czeczenii. Gdy mieli oni pewien wpływ w obecną fazę walki o niepodległość w Czeczenii, ich rola w czeczeńskim ruchu niepodległości, jak również ogólnie w rosyjsko-czeczeńskim konflikcie była ograniczona. Jednakże, Rosja uwielbiała wzmacnianie tej roli ,aby zyskać międzynarodowe poparcie, szczególnie z Zachodu, który był skłonny, by zaakceptować każdą wojnę przeciw radykalnemu islamowi.
Dlatego, Rosja odizolowała umiarkowany narodowy ruch reprezentowany przez prezydenta Aslan'a
Maskhadov'a, który był gotowy, by negocjować i który, w zawieszeniu broni zadeklarowanym na początku
lutego 2005 roku dla wszystkich odłamów czeczeńskiego ruchu oporu, udowodnił zasięg swoich wpływów i
kontroli nad czeczeńskim ruchem oporu 76. Ale Rosja nalegała na porównywanie go z Osamą bin
Ladenem, odmawiając negocjowania z nim i w końcu zamordowała go, tym samym otwierając drogę dla
radykalnego ruchu, kierowanego przez Basayev'a, obejmującego kontrolę nad ruchem oporu. Ale jego
morderstwo podnosi nawet więcej pytań o przyszłość czeczeńskiego ruchu oporu i skutków
zjawiska dla pozostałych arabskich bojowników w poziomie ideologicznym.
Obecnie , władza w Czeczenii jest oparta na sojuszu Sufitów z Rosją, szczególnie porządku Qadiri. Dokładnie ,gdy tak samo Suficka religijna koncepcja zdominowała scenę polityczną na początku
ruchu niepodległości we wczesnych latach 90-tych, to stało się z powrotem z poparciem Rosji 77.
Z drugiej strony , chociaż rola salafi – dżihadystów maleje, wpływ Jama'at al – Islamiya, z jego socjo-wojskową strukturą i plemienną lojalnością, zwiększył się w minionych 20 latach.
Jamaa Islamia posiada stowarzyszone organizacje w sąsiadujących regionach w północnym Kaukazie, takie jak Shari'a Jamaat w Dagestanie i Yarmouk w Kabardino - Balkarii, które ucieleśniają ideologię oporu przeciw Rosji w północnym Kaukazie 78. Dodatkowo, jest Doku Umarov 79, czeczeński dowódca polowy i następca Abdul - Halim'a Saidullayev'a, który był blisko ideologii Jamaa Islamia i , który obiecał kontynuować walkę po
Śmierci Basayev'a.
Opierając się na tym, możemy powiedzieć, że nawet, jeśli czeczeński ruch oporu jest słaby w tej chwili, istnieje
kilka czynników, które mogłyby prowadzić do jego odrodzenia. Przede wszystkim , badania wskazują że istnieje
wzrost w operacjach ruchu oporu w sąsiednich regionach w północnym Kaukazie, szczególnie w Nalczyku 80.
To znaczy, że jest większe poparcie ideologii Jamaa, która skorzystała z wezwania do jedności ze strony arabskich bojowników. Po drugie, jeśli jest to zgodne z prawdą, że Sufici stali się prorosyjscy, to jest to związane z ich pragnieniem, by zademonstrować swoje odrzucenie "Wahabizmu". Jednakże, to nie usuwa ich historycznej wrogości do Rosji; i gdyby był tam inny lider niż mufti, Ahmad Kadyrov, nie zmieniliby strony.
Ponadto, nowe pokolenie gniewnych Sufitów jest dojrzałe 81 i faktem jest, że Ramzan Kadyrov jest łączony z
wieloma przypadkami korupcji i zbrodniczej działalności w Czeczenii, co oznacza, że Doku Umarov i inni
Sufici prawdopodobnie ożywią ruch oporu w szeregach Sufitów, szczególnie, że Sufizm w Czeczenii jest
charakteryzowany przez plemienną lojalność ,a więc groźba "Wahabizmu” zniknęła, ponieważ
nie ma żadnych arabskich bojowników pozostawionych w Czeczenii.
ANEKS
Wykres 1
Źródło: liczby zestawione przez autora ze źródła wspomnianego w adnotacji nr. 5 odnośników.
Wykres 2
Źródło: liczby zestawione przez autora ze źródła wspomnianego w adnotacji nr. 5 odnośników.
PRZYPISY
[1] Zobacz: Moshe Gammer, “The Road Not Taken: Dagestan and Chechen Independence,” Central Asian Survey, Vol. 24, NO.2 / Czerwiec 2005, strony 97 – 108.
[2] Turki Ali al-Rebi’o, al-Khallfih al-tarikhyah llda’wa al-Wahabiya fi Manthor al-Istshraq al-Rossi, (The Historical Background of Wahhabism from the Perspective of Russian Orientalism - Historyczne Tło Wahabizmu z Perspektywy Rosyjskiego Orientalizmu ) , al-Ijtihad, Rozdziały 47-48, koniec lata 2000, Bejrut, strony 237-247.
Brain Glyn Williams, “The ‘Chechens Arabs’: An Introduction to the Real al-Qaeda Terrorists from Chechnya,” Terrorism Monitor, (Jamestown Foundation, Washington, DC) Vol. 2, Rozdział 1, 15 styczeń, 2004.
4 Rosyjski rząd utrzymywał zaskakująco wiele razy, że te dwa kraje zagrały główną rolę w "popieraniu terroryzmu”
w Czeczenii, niektórzy Zachodni naukowcy, również, podają, że, zobacz : Lorenzo Vidino, How Chechnya Became a Breeding ground for terror? (Jak Czeczenia Stała się wylęgarnią dla terroru?) Middle East Quarterly, Lato 2005. Również, zobacz: Paul Murphy, The Wolves of Islam: Russia and the Faces of Chechen Terror (Wilki Islamu: Rosja i Twarze
Terroru Czeczeńskiego), Potomac Books, 2006, str.144. Dla dalszych szczegółów o tureckich ochotnikach w Czeczenii, zobacz: Brain Glyn Williams & Feyza Altindan, Turkish Volunteers in Chechnya (Tureccy Ochotnicy w Czeczenii), Terrorism Monitor, Vol. 3, Rozdział 7, 7 kwiecień 2005.
5 Te liczby zostały utworzone przez autora, poprzez analizowanie 51 biografii arabskich ochotników w Czeczenii.
6 Brain Glyn Williams, the “Chechens Arabs”…, Op. Cit. również: A’del al-Tarefi, Ajyal al-Mujahdeen fi al-Dakhel wal Kharj (The Mujahdeen’s Generations Inside and Outside - Wewnętrzne i Zewnętrzne Pokolenia Mudżahedinów), al-Watan Saudi Newspaper, 21 styczeń 2004.
7 Zobacz: Murad Batal al-Shishani, Abu Mus’ab al-Suri and the Third Generation of Salafi-Jihadists (Murad Batal al - Shishani, Abu Mus'ab al - Suri i Trzecie Pokolenie salafi – dżihadystów), Terrorism Monitor, Vol. 3, Rozdział 16, 11 sierpień, 2005, również: The Salafi-Jihadist Movement in Iraq: Recruitment Methods and Arab Volunteers (Ruch Salafi - Dżihadystów w Iraku: Metody rekrutacji i Arabscy Ochotnicy), Terrorism Monitor, Vol. 3, Rozdział 23, 2 grudzień 2005.
8 Khattab jest nom de guerre samego Swilim’a Saleh’a, urodzonego w 1969roku; na północy miasta A'r'ar; wyjechał do Afganistanu w jego wczesnych latach ,kiedy miał 17 lat. Khattab przeniósł się do Tadżykistanu, by pomóc islamskiej opozycji w jej walce przeciw rządowi w 1992 roku, zanim przeniósł się do Czeczenii w 1995 roku. Rosyjski wywiad zamordował go zatrutym listem w kwietniu 2004 roku.
9 Abu Al - Walid (1970-2004) jest nom de guerre "Abd Al-Aziz Bin Ali Bin Said Al Said Al-Ghamdi", pierwotnie z al -Hall, w " prowincji Bljishri” zlokalizowanym w południowej Arabii Saudyjskiej. Został wyszkolony w jego młodych latach dżihadu w Maktb Al Khadamat (Biuro Usług), które zostało powołane przez Abdullah'a Azzam'a w wczesnych latach 80-tych. Abu al - Walid dołączył wtedy do Khattab'a w walce w Bośni, Tadżykistanie i Czeczenii. Zobacz: Murad Batal al-Shishani, The Killing of Abu al-Walid and the Russian Policy in Chechnya (Murad Batal al – Shishani, Zabójstwo Abu al - Walid'a i Rosyjska Polityka w Czeczenii), Central Asia- Caucasus Analyst, środa / 05 maj, 2004.
10 Nie ma żadnej dokładnej informacji o Abu Hafs'ie. Jedynym źródłem informacji jest materiał opublikowany przez rosyjskie gazety, które głównie wypływają z rosyjskich służb wywiadu. Abu Hafs urodził się w Jordanie, miał 40 lat i posiadał saudyjską narodowość; uczestniczył w walce w Tadżykistanie obok Khattab'a i Abu al - Walid'a na początku lat 90-tych i towarzyszył im w Czeczenii między latami 1995-1996, gdzie służył jako wojskowy trener w obozie Khattab'a blisko Sergen - Urt i wziął ślub z czeczeńską kobietą. Abu Hafs objął rolę reprezentanta al - Kaidy w Gruzji w 2002 roku, gdzie był znany pod nazwiskiem "Amjad.” Inne żródła utrzymują, że jego prawdziwe imię to " Yusuf Amerat”. Zobacz: Abu Hafs and the Future of Arab Fighters In Chechnya (Abu Hafs i Przyszłość Arabskich Bojowników w Czeczenii), TERRORISM MONITOR, Vol. 3 Rozdział 7 (7 kwiecień 2005).
11 Mohammad Bin Abdullah al - Saif al - Jaber al - Buaynayn al - Tamimi jest z plemion Bani Tamim, które są rozpowszechnione na Półwyspie Arabskim. Jego plemię jest pierwotnie z Jubail, północno- wschodniej Arabii Saudyjskiej. Urodził się w Qassim i został zabity w wieku 37 lat. Abu Omar al - Saif uczestniczył w Dżihadzie w Afganistanie w 1986 roku i dołączył się do Abdullah'a Azzam'a ;potem powrócił do Arabii Saudyjskiej po wycofaniu rosyjskiej armii i pojechał na wojnę domową w Afganistanie. Al - Saif uzupełnił swoją uniwersytecką edukację w College of Shari'a w Imam Muhammad Bin Saud Islamic University. Abu Omar al - Saif wrócił do Czeczenii w "1996 roku ze swoją saudyjską żoną; Dwurocznym pierworodnym synem; i dwumiesięczną córką, Asmaa." W Czeczenii, był odpowiedzialny za islamskie sądy i stał się ideologiem dla tamtejszych arabskich bojowników. poślubił kobietę Czeczeńską. Miał troje dzieci ze swoją saudyjską żoną, najmłodszego sześcioletniego chłopca miał w Czeczenii, kiedy jego żona pozostawała z nim, zanim wróciła do Arabii Saudyjskiej w 1999 roku z jej trójką dzieci. Zobacz: Abu Omar al-Saif: His Life and After His Death (Abu Omar al - Saif: Jego Życie i Po Jego Śmierci), Chechnya Weekly, Vol. 7, Rozdział 3 (19 styczeń 2006).
12 Albo Abu Omar Al -Kuwaiti, jego prawdziwe imię to Ahmad Nasser Eid Abdullah Al - Fajri Al - Azimi, był aktorem w programach dla dzieci, aż stał się religijny i pracował jako Imam w Meczecie Safwan Bin Omayah w stołecznym Kuwejcie. Jego usługi skończyły się "po zdegradowaniu przez zarządzenie Ministerstwa Awaqaf odnośnie zbierania darów od wiernych z meczetu i został usunięty z pracy.” Niektóre źródła wskazują, że następnie za tym wydarzeniem, przeniósł się do Afganistanu w 1998 roku, trenował w obozie al - Farouk podczas amerykańskich ataków w Afganistanie w 1998 roku i wyjechał do Czeczenii w październiku 1999 roku. Inne źródła mówią, że wyjechał do Czeczenii, bez zatrzymania w Afganistanie. W Czeczenii, Al - Azimi wziął ślub i miał dwóch chłopców, Omar'a i Abdullah'a. Dziadek wymagał, żeby oni wrócili do Kuwejtu, ponieważ są Kuwejtczykami. Zobacz: Is the Salfi-Jihadist Way Still an Obstacle to Russia in Chechnya? (Czy Droga Salfi - Dżihadystów Nadal jest Przeszkodą dla Rosji w Czeczenii?), Central Asian-Caucasus Analyst, środa / 18 maj 2005.
13 Dla dalszych szczegółów o al - Saif zobacz esej autora: Portrait of a Chechen Mujahid Leader (Portret Lidera Czeczeńskich Mudżahedinów) , TERRORISM MONITOR, Vol. 2, Rozdział 8, 23 kwiecień 2004.
14 Al -Rai'a al -A'am, (Kuweit) 23 luty 2005.
15 Ibid.
16 Moshe Gammer, Between Mecca and Moscow: Islam and Political Islam in Chechnya and Daghestan (Między Mekką i Moskwą: Islam i Polityczny Islam w Czeczenii i Dagestanie) Middle Eastern Studies, Vol. 41, No.6, listopad 2005, Strona 837.
17 www.qoqaz.com, Uzyskany dostęp w październiku 2003 roku.
18 Ahmad Al-Azimi, “Fadl Al-Jihad wal Mujahideen wal rad ala al-Muthabbitin” (Pożytek z Dżihadu i Mudżahedinów i
Odpowiedź na Próby Deprawowania), www.qoqaz.com. Uzyskany dostęp w grudniu 2003 roku.
19 Ibid.
20 Ayman al-Zawahri, Fursan Tahta Rayat An-Nabi (Knights under the Prophet’s Banner - Rycerze pod Sztandarem Proroka), opublikowany jako seria w działającej w Londynie arabskiej gazecie "Al - Sharq Al - Awsat”, grudzień, 2001 rok .
21 Abu-Mus’ab al-Sori, Al-Muslimoun fi Wasat Asia wa Ma’rakat Al-Islam Almukbila (Muslims in Central Asia and
Islam’s Next Battle - Muzułmanie w Azji środkowej i Następna Bitwa Islamu), pobrane z Internetu.
22 Al-Zawahri, Op. Cit.
23 Al-Sori, Op. Cit.
24 Al-Zawahri, Op. Cit.
25 Ibid.
26 Alexandre Bennigsen, Islam in retrospect (Islam w retrospekcji), Central Asian Survey, Vol.8, No.1, 1989, strona 90.
27 Henze, the Demography of the Caucasus According to 1989 Soviet Census Data (Demografia Kaukazu według Danych Radzieckiego Spisu 1989), Central Asian Survey, Vol.14, No.2, 1991, strony 156-169.
28 Larisa Ruban, Growing Instability in the North Caucasus: a Major Threat to Russian Regional Security (Wzrastająca Niestałość w Północnym Kaukazie: Główna Groźba do Rosyjskiego Bezpieczeństwa Regionalnego) www.ourworld.comuserve.com.
29 Tamara Siertseva, Cultural Transformation and Change of Identity in the Northern Caucasus (Kulturalna Transformacja i Zmiana Tożsamości w Północnym Kaukazie), Religion, State & Society, Vol.24, No. 2/3, 1996, strony 39-40.
30 Anna Matveeva, The Islamists Challenge in post Soviet Eurasia (Wyzwania Islamistów w post radzieckiej Eurazji),
in Lena Johnson & Murad Esenov (eds.), Political Islam and Conflicts in Russia and Central Asia (Polityczny Islam
i Konflikty w Rosji i Azji środkowej), The Swedish Institute of international Affairs, Conference Papers (24), 1999, strona 37.
31 Carlotta Gall & Thomas De Waal, Chechnya: Calamity in the Caucasus (Czeczenia: Klęska w Kaukazie), New York University Press, 1998, strony 79-80.
32 Gammer, Op. Cit, strona 835., również: Vladmir Bobrovinkov, al-Azhar and Shari'a Courts in wnth-Century Caucasus (al - Azhar i Sądy Shari'a w wnth - wieku w Kaukazie), Middle Eastern Studies, Vol. 37, No. 4, październik 2001, strony. 13-14.
33 Mayrbek Vachagaev, Evolution of the Chechen Jammat (Ewolucja Czeczeńskiego Jammat), Chechnya Weekly, Vol. 6, Rozdział 14, 6 kwietnia 2005. Również autor książki: Murad Batal al-Shishani, Islamic Movement in Chechnya and Russo-Chechen Conflict (1991-2000) {Islamski Ruch w Czeczenii i Rosyjsko - Czeczeński Konflikt (1991-2000)}, al-Quds Center for Political Studies, Amman, 2001 (W j. arabskim), strony 19-22.
34 Urodzony w Jordanie w 1941 roku, został wykształcony w Ammanie następnie podróżował do Niemiec, by studiować elektroniczną inżynierię i kontynuować swoje badania w Stanach Zjednoczonych zanim wyjechał do Afganistanu, by uczestniczyć w "Dżihadzie" we wczesnych latach 80-tych. Nie uczestniczył w faktycznych walkach z powodu problemów z sercem potwierdzonych przez chirurgię w Amanie w 1958 roku - ale asystował przez Al - Ithad Al - Islami { Islamska
Unifikacja), ruch prowadzony przez lidera Afgańskiego Abd Rab El - Raswl Sayaf. Po upadku Związku Radzieckiego odjechał do Czeczenii i używając swojej znajomości języka czeczeńskiego i zwyczajów rozpoczął Da'awa ( wezwanie dla Islamu) i ustanowił religijny edukacyjny instytut. Pomógł również w wysyłaniu studentów do studiowania w arabskich krajach. Fathi zmarł 21 sierpnia 1997 w Czeczenii.
35 Gall & Waal, Op. Cit, strony 109-110.
36 Al-I’raq Newspaper, 23 listopad 1993, strona 1
37 Gall & Wall, Op. Cit. strony 32-33.
38 Mayrbek Vachagaev, The Role of the Sufism in Chechen Resistance (Rola Sufizmu w Czeczeńskim Ruchu Oporu), Chechnya Weekly, Vol. 6, Rozdział 16, 20 kwiecień 2000, również, al - Shishani, Op. Cit. strony 150-156.
39 Willhelmseh Julie, When Separatists Became Islamists: the Case of Chechnya (Kiedy Separatyści Stali się Islamistami: Przypadek Czeczenii), Farsvrest Farsknings Institute (FFI/RAPORT), Norwegian Defense Research Establishment, 2 luty, 2004.
40 Lorenzo Vidino, The Arab Foreign Fighters in Chechnya and the Sacralization of the Chechen Conflict (Arabscy Zagraniczni Bojownicy w Czeczenii i Sakralizacja Konfliktu Czeczeńskiego), al-Nakhlah, the
Flatcher School online Journal for Issues Related to Southwest and Islamic Civilisation (Flatcher School online Dziennik na temat Spraw związanych z południowym zachodem i Islamską Cywilizacją), Wiosna, 2006, strona 2.
41 Paul Tumelty, the Rise and Fall of Foreign Fighters in Chechnya (Powstanie i Upadek Zagranicznych Bojowników w Czeczenii), Terrorism Monitor, Vol. 4, Rozdział 2, 26 styczeń, 2006.
42 Julie, Op. Cit.
43 USA vs. BENEVOLENCE INTERNATIONAL FOUNDATION, INC., and ENAAM M. ARNAOUT , Case No. 02 CR 414, UNITED STATES DISTRICT COURT FOR THE NORTHERN DISTRICT OF ILLINOIS EASTERN DIVISION.
44 Julie, Op. Cit., również: Svante E. Cornell, “The War against Terrorism and the Conflict in Chechnya: A Case for Distinction” ("Wojna przeciw Terroryzmowi i Konflikt w Czeczenii: Przypadek dla Rozróżnienia”), we
Fletcher Forum of World Affairs , vol. 27 no. 2, Jesień 2003, strona 171. Irina Mukhina założyła, że "biznes porwań” w Czeczenii tworzy [przypuszczalnie] dochód wyższy niż rosyjski fundusz rekonstrukcji Czeczenii. Mukhina konkluduje w swoim studium, że Czeczeni nie walczą o niepodległość, lecz jest to działanie dla terroryzmu; zakłada, że ataki przeprowadzane przez Czeczenów poza rejonem Czeczenii w czasie pokoju są liczniejsze, niż w czasie wojny.
Mukhina nie przestudiowała problematycznie celów tych ataków; również nie zrobiła zestawienia ataków z całościowymi operacjami oporu Czeczeńskiego, by zmierzyć różnice w Czeczenii między terrorystami i ludźmi niepodległymi, których szczególnie Czeczenia doświadczyła różnymi grupami walczącymi w latach wojen, zobacz: Irina Mukhina, Islamic
Terrorism and Question of National Liberation: or Problems of Contemporary Chechen Terrorism (Islamski
Terroryzm i Kwestia Narodowego Wyzwolenia: albo Problemy Współczesnego Terroryzmu Czeczeńskiego), Studies in Conflict & Terrorism, 28, 2005.
45 Miriam Lanskoy, Daghestan and Chechnya: the Wahhabi challenge to the state (Dagestan i Czeczenia: wyzwanie Wahabizmu wobec państwa), SAIS review, 22,2002:2, koniec lata, strony 167- 192.
46 Fahd al-E’ssyemi, Ma’sat Ikhwanan fi al-Shishani, (Our Brothers Tragedy in Chechnya - Tragedia Naszych Braci w Czeczenii), the World Assembly Of Muslim Youths (Światowe Zgromadzenie Młodzieży Muzułmańskiej), Rijad, bez daty, strona 148.
47 Ibid, strona 150.
48 Nida'ul Islam Magazine, Grudzień 1997.
49 Vladimir Borovinkov, Mythologizing Shari'a Courts in Post-Soviet North Caucasus (Mitologizacja Sądów Szarijatu w post radzieckim Północnym Kaukazie), ISIM Newsletter (Biuletyn), 5/2000, strona 25.
50 Zobacz: Chechnya's Chop-Chop Justice (Czeczeńska Posiekana Sprawiedliwość), Economist , 1997.
51 Borovinkov, al-Azhar and Shri'a… (al - Azhar i Shri'a…), Op. Cit. strona 20.
52 Zobacz: Venora Bennett, Crying Wolf: the Return of War to Chechnya (Płaczący Wilk: Powrót Wojny do Czeczenii), Pikador, Londyn, 1998, strona 515.
53 Mohammad Bin Abdullah Al-Seif, "Al-Jihad Al-Shishani Fi Hayat Al-Sheikh Ibn Otheimeen, (the Chechen Jihad in Ibn
Otheimeen's life - Czeczeński Dżihad w Życiu Ibn Otheimeen’a), Al - Bayan, Londyn, Rozdział 160, Vol. 15, marzec 2001, strony 65-66.
54 Julie, Op. Cit.
55 Cornell, Op. Cit, strona 174.
56 Julie, Op. Cit.
57 al-Tarifi, Op. Cit.
58 Biografia Al - Ayyri, Sawt al - Jihad, Sha'ban 1424, Rozdział 1, strona 19.
59 Yahia al-Ghamdi, Allah Aknbar: Gholbat al-Roos, (Allah is Great: Russia Defeated - Allah jest Wielki: Rosja Pokonana),
Dziennik Al Battar, Rajb, Numer 18, strona 20.
60 Al - Sharq al - Awsat, 14 marca 2006.
61 Muhmmad Abdul Aziz, al-Jihad Kfi’el Mr’i: al-A’qeeda w al-Harb fi Aflam al-Shishan, (Jihad as Watching Act: Faith and
War in Chechnya Films - Jihad jako Oglądanie Czynu: Wiara i Wojna w Filmach z Czeczenii), Islam Online, 2 sierpień 2004.
62 Vakhit Akaev, Religious–Political Conflict in the Chechen Republic of Ichkeria (Religijno – Polityczny Konflikt w Czeczeńskiej Republice Iczkerii), w Jonson & Esenov (eds.), Op. Cit, str. 48, również: Muried Atkin, the Rhetoric of Islam Phobia (Retoryka Islamofobii), Central Asia and the Caucasus journal of Social and political Studies, 2000, www.ca-c.org
63 Bennett, Op. Cit, strona 448.
64 Abu Omar Al-Saif, "Risalah Lel Olama'a wa Tollab al-Ilm, wa at-Tojar, Wa Kafat al-Moslimeen" (a Letter to
Scholars, Students, Merchants and all Muslims - List do Naukowców, Studentów, Kupców i wszystkich Muzułmanów), www.qoqaz.com.
65 nagranie dostępne pod tym linkiem http://www.qoqaz.com/ab.rm, "Ra'i Al-Sheikh Abu-Omar Lel Mujahideen Fi As-
Sau'diyah" (Sheikh Abu-Omar's Opinion to the Mujahideen in Saudi- Opinia Szejka Abu – Omar’a do Mudżahedinów w Arabii Saudyjskiej).
66 Ahmad Al-Azimi, “Fadl Al-Jihad wal Mujahideen wal rad ala al-Muthabbitin” (The benefit of Jihad and Mujahideen and a response to demoralizing attempts – Pożytek z Dżihadu i Mudżahedinów
i Odpowiedź Na próby deprawowania), www.qoqaz.com. Uzyskany dostęp w grudniu 2003.
67 Qosat Estshhad Al Qaed Khattab, [The Story of Leader Khattab's Murder - Historia Morderstwa Lidera Khattab'a] , 27 październik, 2003, www.qoqaz.com.
68 AFP, styczeń, 2001.
69 Zobacz, Brain Glyn Williams, " Czeczeńscy Arabowie ”…, Op. Cit.
70 Plan Pokojowy Przygotowany przez Czeczeńskiego Ministra Spraw Zagranicznych, Ilyas’a Akhmadov’a : The Russian-Chechen tragedy: the way to peace and democracy. Conditional Independence Under an International Administration (Rosyjsko- Czeczeńska tragedia: droga do pokój i demokracji. Warunkowa Niepodległość Pod Międzynarodową Administracją), luty 2003, strony 20-21.
71 Al - Shishani, Portrait of a Chechen Mujahid Leader (Portret Lidera Czeczeńskich Mudżahedinów), Op. Cit.
72 Tumelty, Op. Cit.
73 Julie, Op. Cit.
74 Are there Chechens in Iraq (Czy Czeczeni są w Iraku), Chechnya Weekly, Vol.4, Rozdział 26 (17lipiec, 2003).
75 Zobacz: O Czeczenach w Iraku Zobacz: Murad Batal Al-Shishani, Chechens in Iraq: What the ‘Experts’ Don’t Know (Czeczeni w Iraku: Czego "Eksperci" Nie Wiedzą), Arab News ( Arabia Saudyjska), 1 luty, 2006.
76 Murad Batal al-Shishani, Maskhadov’s Cease-Fire and the Situation in Chechnya (Zawieszenie broni Maskhadov'a i Sytuacja w Czeczenii), Central Asia-Caucasus Analyst, Środa / 09 luty, 2005 .
77 C.J Chivers, Revival of Sufi Ritual in Chechnya (Wznowienie Obrzędu Sufi w Czeczenii), the New York Times, 24 maj 2006.
78 Andrew McGregor, Islam, Jamaats and Implications for the North Caucasus - Part 1 (Islam, Jamaats i Implikacje dla Północnego Kaukazu - Część 1), Terrorism Monitor, Vol. 4, Rozdział 11 (2 Czerwiec, 2006).
79 Vidino, The Arab Foreign Fighters in Chechnya and the Sacralization of the Chechen Conflict (Arabscy Zagraniczni Bojownicy w Czeczenii i Sakralizacja Konfliktu Czeczeńskiego), Op. Cit, strona 7.
80 Murad Batal al-Shishani, From Grozny to Nalchik: Is The North Caucasus Heading back to the Nineteenth Century?
(Od Groznego do Nalczyka: Czy Północny Kaukaz zmierza z powrotem do Dziewiętnastego Wieku?), Central
Asia-Caucasus Analyst, 19 październik, 2005.
81Vachagaev, the Role of the Sufism in Chechen Resistance (Rola Sufizmu w Czeczeńskim Ruchu Oporu), Op. Cit.
Arabscy ochotnicy, którzy podążają za filozofią salafi – dżihadu, zagrali główną rolę w dynamice rosyjsko-czeczeńskiego konfliktu, odkąd zaczęli wylewać się do Czeczenii w lutym 1995 roku. W ten sposób stali się liczącą się siłą od 1997 do 2000 roku, po zakończeniu pierwszej wojny. Przez bycie sprzymierzonymi z potężnymi siłami w Czeczenii, salafi – dżihadyści próbowali wywierać swoją ideologię na czeczeńskiej społeczności i politykach. To w punkcie zwrotnym, spowodowało drugą rosyjską inwazję w Czeczenii ,kiedy czeczeńscy twardo liniowi nacjonaliści najechali Dagestan, by poprzeć trzy wsie, które proklamowały ustanowienie islamskiego państwa w 1999 roku.